The juggler's hat

Heyheyler

2012-01-20T03:07:00.000-08:00

Oyuncak bebek kokusuyla bir zaman yolculuğu
Sanki tomurcuk toprakta yeni oluşmuş gibi
Çaresi kendinde saklı serzenişler
Ara bir sokak gibi çıkmazlar

Hayat yolu sessiz
Hayat yolu keşmekeş
Doldurulabilir boşluklarla dolu
Üzerine kapattığın kirpiklerini arala
Gerin

Ve yeniden başla...

Hepimiz

2010-12-18T03:14:00.000-08:00

Gelin anlaşalım, hepimiz teşhirciyiz, hepimiz röntgenci

Hepimiz suçluyuz görmezden geldiğimizden

Hepimiz masumuz yetersizliğimizden

Her akşam çöküp duruyoruz koltuğa

Tıpkı kahve telvesi gibi

Bir de terliklerini giydin miydi

Senden mutlusu yok değil mi?

EVİN HALLERİ

2010-03-25T04:36:00.001-07:00

Evin yalın hali
İster cüce, ister dev
Camlarında perde yok
Bomboş, ev.

Evin -i hali, sabah,
Geciktiniz haydi!
Uykuların tatlandığı sularda
Bıracaksınız evi.

Evin -e hali, gün boyu,
Ha gayret emektar deve!
Sırtınızda yılların yorgunluğu
Akşam erkenden eve.

Evin -de hali, saadet,
Isınmak ocaktaki alevde
Sönmüş yıldızlara karşı
Işıklar varsa evde.

Evin -den hali, uzaksınız,
Hattâ içinde yaşarken
Aşkların, ölümlerin omzunda
Ayrılmak varken evden.

BEHÇET NECATİGİL

İşte Böyle Bir Şey

2010-03-24T15:20:00.000-07:00

İnsanlar hikayelerini arkada bıraka bıraka yaşamak zorundadır hep. Yavaş yağan yağmurda hızla giden arabaların ön camlarında, yer çekimine inat yukarı doğru akan damlalar her zaman her şeyin göründüğü gibi olmadığını hatırlatır. Hayatla boğuşurken, ite kaka kurulan kişilik esamelerinin törpülendiği hissedilir. Arkada bırakılanlar çarpanlarına ayrılmış, sağlaması yapılmış, tüme varılmış anı posalarıdır. Anılar bizle kalır, posalar atılır. Bu yüzden, yaşanmışlıkları olduğu gibi hatırlayamayız hiçbir zaman...

"Zafer çığlıkları atıyor bir martı hiç de yabancı gelmiyor sesi duyuyor musun nasıl haykırıyor. Kanadı kırılmışsa da gülüyor hınzırca ve itiraf ediyor yaralarının iyileştiğini. Belli ki bi kutlama yapacak arkadaşlarıyla, koyacak ince belliye bi duble beyazı. Sonra gelsin radyodan zafer şarkıları, tezgahın altından mezelerin geri kalanı, ve belki bir kaç tane bugüne ait olmayan gözyaşı ."

2010-02-23T03:55:00.000-08:00

Yaşamım bir anlamda, yazdıklarımın özünü oluşturuyor, yazdıklarım yaşamımın özünü değil. Kişiliğim ve yazma biçimim bir bütün. Tüm düşüncelerim ve çabalarım aynı zamanda 'ben'im. Bu nedenle özgeçmişim 'ben'in yalnızca küçük bir parçası.

Jung

Sıcak Sıcak

2010-02-11T08:24:00.000-08:00

Şimdi Berlin'de olmak vardı.

Umarsız bir yaşamın son kalıntıları soğuk sıcak oynuyor benimle.

Zihnim o şehrin sokaklarında dolaştıkça sıcak sıcak sıcak derken,

başka şehirlere gittiğimde soğuk soğuk soğuk diye diye uyarıyor

biraz önyargılı, biraz da bilgiç bir sesle...

Berlinale film festivali başladı.

Başka şehirlerde olanlar benim için yine sanal gazete sayfalarına tıkılı kaldı.

Soğuk kar demeden, festivalin yolunu tutup, ucundan dahil olmak bile güzeldi. Demek ki üzerinden tam bir sene geçti. Ruanda Soykırımı mahkemesinin belgeselini seyretmiştik. Sadece ona bilet bulabilmiştik. İçimiz sıkıldı yarısında çıktık ama konu bu değil işte.

Bu şehir kendini bana fena pazarladı.

Bir Arkadaşın(m) Gece Yarısı Yakınması

2010-02-09T14:11:00.000-08:00

Yazmak istiyorum

yazmak istiyorum yine çok küçük

bir kaç cümle

bir kaç satırdan ibaret ötesinde

boğulurum

yüzebileceğim sular paklar beni

Susuyorum kendime. susturuyorum sesleri. yani yaşamı kaçırıyorum şu sıralar... en çok yaptığım bu. ben ne yaptığımı biliyorum farkındayım farkında olarak yaşıyorum bilincim yerinde
istediğim an durdurabilirim....
(miyim)
bir bağımlının sözleri bunlar.

özendiğin şeye dikkat et hiç de düşündüğün şey olmayabilir ya da düşündüğün şeyin ayarı kaçınca benimki gibi bağımlılık olabilir. ama yok ben farkındayım....istediğim an bırakabilirim...kontrol bende!!! ha ha ha ....bir bağımlının sözleri bunlar, kendini bildiğini sanan sağır dilsiz ama opera söylüyor

hem de çok mutlu

kuyunun dibini karaya boyamak

benimkisi ama ihtiyacım var

halatı attım bile

dip beni bekler

basamaklar sağlam geri çıkarım (mıyım) herkes öyle der

kuyunun dibinde bir kadeh şarap içsem eski günleri yad etsem çok kalmadan başımı alıp gitsem...

ne de olsa hasta ziyareti kısa olur

B.E

Sanatın Konusu Nedir?

2010-02-02T07:02:00.001-08:00

Eğer gerçeklik doğrudan doğruya duyularımıza, bilincimize çarpsaydı; nesnelerle ve kendi kendimizle doğrudan doğruya iletişim kurabilseydik, öyle sanıyorum ki, sanata gerek kalmazdı ya da daha doğrusu hepimiz sanatçı olurduk...

Doğa ile bizim aramızda nasıl diyeyim, kendimizle bilincimiz arasına bir perde gerilmiş; insanların çoğu için kalın bir perde, sanatçılar ve ozanlar için ince, sanki saydam bir perde. Bu perdeyi hangi peri kızı dokumuş? Kötü niyetle mi, yoksa iyi niyetle mi yapmış bunu? Ama yaşamak gerekiyordu; yaşam da her şeyi gereksinimlerimize göre değerlendirmemizi istiyor. Yaşamak davranmaktır. Yaşamak nesnelerden yalnızca yararlı izlenimleri alıp, bunlara uygun tepkiler vermektir. Öteki izlenimler silik kalmak ya da bize belli belirsiz gelmek zorundadır.

Bakıyor gördüğümü sanıyorum; dinliyor işittiğimi sanıyorum; kendimi dikkatle inceliyor ve yüreğimin ta içini okuduğumu sanıyorum. Ancak dış dünyadan gördüğüm, işittiğim şeyler yalnızca davranışlarımı aydınlatmak için duygularımın bu dünyadan çıkardıkları şeylerdir; kendim hakkında bildiklerim yüzeyde bulunan eyleme katılan şeylerdir. Demek ki duygularımla bilincimin bana verdikleri yalnızca pratik amaçla basitleştirilmiş gerçekliktir...

Sanat kuşkusuz gerçekliği daha doğrudan görmekten başka bir şey değildir.

Henry Bergson

SondaJ

2010-01-22T08:31:00.000-08:00

Sanki yağmurun dinmesini bekliyorum

Her şeyi askıya almış

Dinmeyecek bir yağmur bekliyorum

Camlara vuran damlaların şiddetinde

Serzenişlerimi unutuyorum.

Boğduğum balıkları tek tek suya atıyorum

Her seferinde biraz daha, ıslak kuma gömülüyorum

Açtığım deliklerden çıkardığım sularla

Gök yüzünü nemlendiriyorum

Loş korkularım var benim

Hep geceleri horuldayan

Yarısı yenip atılmış gofretler kadar sıradan

Yarısı yazılıp bırakılmış günlükler gibi yalan

2010-01-20T14:07:00.000-08:00

Kişi kendi yaşamını başkalarınınkine o denli sıkıca bağlamalı ve kendini onlarla o denli içten özdeşleştirebilmelidir ki kendi yaşamının kısalığının üstesinden gelebilsin; ve de o kişi kendi gereksinmelerini yasadışı biçimde gidermemeli, onları doyurulmamış olarak bırakmalıdır; çünkü ancak o denli çok doyurulmamış istek toplumun düzenini değiştirecek gücü geliştirebilir.

Freud.

2009

2009-12-30T03:44:00.000-08:00

Yeni yılın gelmesine sadece bir gün kaldı. Gelecek yılı düşünüp plan yapmak güzel bir şey ama daha önemlisi insanın arkasında bıraktığı 365 günün nasıl geçtiğini sorgulaması. 2008'de neler planlamıştım, ne olmadı. Nelerden vazgeçtim, hiç hesapta yokken nelerle tanıştım. Hangi kararları alıp hangilerini uyguladım. en önemlisi belki de gündelik hayatın ritmini ne kadar arttırabildim?

Berlin...

2009'a girişim gözü yaşlı, sarhoş ve şaşkın olmuştu. Berlin sokaklarında yeni yıl kutlamalarına katılmıştım. Saat 11'de sevgilimi aradım. Onlar yeni yıla giriyorlardı. Orda geçirdiğim altı ay boyunca saat farkını en çok hissettiğim anlardı. Kutsal saydığım mekan değiştirmenin büyüsünü, bünyemin bir yere kadar kaldırabildiğini anladım.

Ben ne yaptım

Ocak 1'den sonra gerisi çorap söküğü gibi gelir. Umursamaz görünseniz bile içten içe kayıtsız kalamadığınız aralık ayının son günleri çok yavaş geçer. Yeni yıla yaklaşan günlerin yeknesaklığı durup "ben ne yaptım" diye düşünmek için birebirdir.

Bir Koltuğa Kaç Karpuz Sığar

1 Ocakta Amsterdam'daydım. Bunalımlı geçen noel rehavetini üstümden atmak, yurda dönme stresi yaklaşmadan görebileceği kadar ülke görmek amacıyla, tüm noel kalabalığını yarıp mitfahren ile Köln üzerinden Amsterdam'a ulaşmayı başardım. Ocak sonunda Barselona'daydım.Şubatta Hamburg'a gittim. Bu sırada dönem sonu sınavları ve makaleleriyle uğraştım. Sindirmek için zamana ihtiyaç vardı. Bazı gezilerden bilgi anlamında çok az şey kaldı aklımda. Gitmeden önce nereye gittiğini biliyor olmak gerekiyor. Bunun için çalışmak ve okumak gerekli. Ne de olsa, gördüğün yerler daha önce bildiklerinin bir sağlamasıdır. Her şey bir yana, az zamanda elimden gelenin en iyisini yaptım.

Yurda Dönüş

Geleceğiniz yoksa hiç bir şey anlamlı olamıyor. Frankfurt Oder'deki son iki hafta geçmek bilmedi. Panik halinde beş ay önce kavga dövüş kurduğunuz hayatı aynı el çabukluğuyla bitirmek zorundasınız. Kapatılan banka hesapları, ödenecek faturalar, ödünç alınmışlıklar, kurulan arkadaşlıklar hepsinin son kullanma tarihi var ve çok yakında doluyor bu tarih. Bu telaşın içinde, geleceğinizin olmadığı bir yerde, başka bir gelecek düşünerek yaşamı sürdürmek, sırtımda bir yükten başka bir şey değildi.

İstanbul

Doğup büyüdüğün şehre bambaşka bir pencereden bakmak... Tüm alışkanlıklara ve olağanlıklara bir yabancı gibi yaklaşmak ve sonrasında hepsine yeniden alışmak. Hep başka bir alternatifin olduğunu bilmek, başka bir yaşam biçiminde de var olabileceğini bilmek yanıma kalan en güzel kardı.

Masal Bitti

Yaşam mücadelesine dönüş. İş görüşme trafikleri. Hep yeni hikayeler, benzer sonlar. Çok şey öğrendiğim bir iş. En önemlisi, yazılması gereken bir yüksek lisans tezi tüm heybetiyle ışıldıyordu. Hala ışıldıyor. Sonlar hala birbirine benziyor.

Yine Karpuz Muhabbeti

İşle tezi bir arada götürmek korkunç bir disiplin gerektiriyor. Marttan sonra tüm çabalarımın özü bu disiplini sağlamaktı. Hep yetersiz hissederek ve hep daha fazlasını yapmam gerektiğini düşünerek geçen günler ve gecelere eğlenceli hafta sonu etkinlikleri eşlik etti. İstikrarsız bir disiplin sağladım sonunda. Bu araya bir uluslararası kongre sunumu, bir sanal köşe yazarlığı, yönettiğim bir internet sitesi, bir kaç makale ve yarılanmış bir tez sığdırdım.

Bebekler

Teyze oluşum tüm tortularımı geri bıraktırdı. Sihirli bir iksir gibi, burnumu Tuna'nın her yanağına değdirdiğimde su kaynatan motoru sıfırladım. Sonra Tayga geldi. Bir bebek gülümsemesi her şeye değerdi.

Dönüm Noktası

25'ten sonrası yan gelip yatma yeri değildir. Ne yapacaksanız karar vermelisiniz ve o yolda ilerlemelisiniz. Benim gibi kanı kaynayan, deli bozuklar için fazlasıyla zor bir durum ama üstesinden geliyorum galiba.

How i met your mother'da kendini bulmak

2009-12-20T10:28:00.000-08:00

Ayağımın tozuyla henüz how i met your mother sizisinin 5. sezon 11. bölümünü seyrettim. Bir film çok talep gördüğünde derler ya," halk kendi buldu filmde" diye. "Issız Adam" ya da "Recep İvedik" için çok söylenmişti bu laf. Ben de bu dizide kendimi buluyorum. Tuhaf bir şekilde yaşadıklarımı ya da düşündüklerimi eş zamanlı olarak dizide görüyorum. Dizideki Marshall'da on beş yaşında yaptığı listeyle bugünü kıyaslıyordu. Dünyaya hizmet eden iyi bir şirkette çalışmıyorsan git kendini uçurumdan at diye yazmış listesine. O da gidip çalıştığı bankadan istifa edemediği için listedeki başka bir kalemi gerçekleştirmeye smaç basmaya gitti.

Tesadüf müdür nedir anlamadım ama mesela daha on beş gün olmadı ortaokuldan beri vazgeçtiklerimin listesini yaptım.Benim de bir gece öyle aklıma esti. Neler için hevesle başlamış yeterince iyi olmadığımı düşünüp şansımı başka bir alanda denemeye karar vermiştim. Resim yapmaya her çocuk gibi ben de bayılıyordum. İşi ilerletip stilisit olmaya karar verdim. Kararlılık ne güzel şeydi! Ortaokula başladığımda çılgınca ders aralarında ya da derslerde desen çiziyordum. Hatta kursa bile gittim. Ta ki benim çizdiğim yüzün sıra arkadaşımkinin yanında çarşamba pazarına benzediğini görene kadar. Bıraktım. Sonra tiyatroya başladım. Gece gündüz demeden çalışıyorduk. Sahneye çıktığımda daha mutlu olamam diye düşünüyordum. Ekipteki diğerlerini de bir yandan gözlemliyordum. Arka planda kaldığımı farkettim ya da yeterince ön planda olmadığımı. Belki de gizli egom vardı. Üstüne gitmedim o beni bıraktı. Üniversitede bas gitar çalmaya başladım. "Puantie" isimli, kız grubuyla az daha şeytanın bacağını kırıyorduk. Dağıldık. Ben devam ettim ama sürdüremedim. Müzik için doğmamıştım. Bütün bu süre boyunca hep bir yazar olmayı düşledim. Hala da düşlüyorum. Bu düşe çoğu zaman su katılıyor ya da deniz kumu karışıyor. Çok sıkı bir düş olamıyor ne yazık ki. Ama hala vazgeçmiş değilim.

Başka vazgeçtiğim ve vazgeçmekte olduğum şeyler de var. Bardağın boş tarafından baktığımı biliyorum ama harikalı bir şeyler başarana kadar elimde değil galiba. Ne de olsa, ben vazgeçtiklerimim.

Ben bugün bunu gördüm

2009-12-09T12:04:00.000-08:00

Günlük değil mi anasını satayım, bugün ne gördüm ne bildiysem onu yazacağım. Geniş geniş laflar, genellemeler, soyutlamalar yok. Halka iniyorum. Belki konsept çakışması olacak ona da razıyım. Varsın olsun! Gündelik hayatta sürekli yaşamıyor muyuz konsept çatışmalarını sanki? Planladıklarıyla alakasız işler yapan, gün boyu işte ciddi takılıp gün sonunda yavşayan falan filan...Hem öyle olmasa "içi seni dışı beni" , "içten pazarlıklı", "neydi ne oldu" gibi ifadeler yakıştırılmıydı insanlık hallerine? Ben de bu karmaşadan feyz alarak bugünü blogumun tatil ilan ediyorum. Çok hoşuma giderse bu yazım, her gün bayram olabilir.

İş arasında çıktım Kadıköy sokaklarına, garip bir şekilde canım mc chicken çekti. İçimdeki sağlık gurusuna kulak asmayarak daldım Mc Donald's a. Her zaman idare edilebilir pislikte olan masalara oturdum ve idare eder tadı olan tavuklu hamburgeri yuttum. Dışarda yağmur çiselemeye başlamıştı. Kendimi nemli kalabalığın içine bıraktım yokuş aşağı. Puslu İstanbul havasını koklaya koklaya yürüdüm. Çantamda değişim yapacağım hafıza kartı ve faturası var. Girdim dükkana. O sırada sayıları onu geçmeyecek ergen gençler kol kola girmişler "Mehmetçik arkandayız", "Kahrolsun o bu", Göstericez gününüzü" diye slogan atıyorlar. Belli ki sayılarının az olması onları yıldırmamış ama kol kola girerek kendilerini daha güçlü hissettikleri kesin. Telefoncu adam küfürü basarak "kardeşe kardeşi düşman ettiler" diye söylenmeye başladı. Sonra da benden onay beklercesine bana baktı. Ben de yabani bir ürkeklikle kafa salladım.

Haluk Şahin de TV8'de bugün, "nefret üreten dilimizden çekiyoruz ne çekiyorsak" dedi. Bahçeli'nin, Erdoğan'ın, Baykal'ın açılım için kullandıkları şiddet içeren ifadeleri örnek verdi.

Gün boyunca hedef aldıklarını gördükleri yerde öldüreceklerini haber veren sloganlar atarak Kadıköy sokaklarında dolaştılar. Fazla ciddiye alınmadılar. Kalabalık büyümedi. Ne de olsa herkes işinde gücündeydi. Kendilerine zerk edilmiş zehirlerini akıttılar caddelere, sokaklara. Kapı ağızlarından ve mazgallardan girip kuytulara hakim olmasın bu dil, diye düşündüm. İspanyol Anayasası'na benzeseydi bizim anayasamız, böyle nefret üreten bir dil bu kadar cüretkar olabilir, yaygınlaşabilir miydi?

2009-11-29T03:33:00.000-08:00

Politika her şeyi saklar;
Dans gibi, aşk gibi, kan gibi...
d.

Mola

2009-11-17T06:41:00.000-08:00

Konuşmak, kahve içmekten daha zihin açıcı bir etkinlik. Öylesine konuşmak da , iç dünyana kapanıp sadece düşünmek de cevapsız kalan soruların birikmesi kadar yorucu. Bir şekilde ikisini belli dozlarda bir araya getirmek gerekiyor gün içinde. Böylelikle tıkandığın, karamsar düşüncelerin kafana üşüştüğü sırada kasedi geri sarabilirsin. Tabi hiç tıkanmayan ve hep iyimser olmayı başaran insanlar da vardır. Onlar bir yana...

Bunun için düşünerek konuşmak isteyen insanlara ihtiyaç var. Bu dengeyi kurabilmek için hayatının bir döneminde düşünmeden konuşmuş, sonuçlarına katlanmış olmak ve çok fazla düşünerek kendi düşüncelerinde boğulmuş olmak gerekir diye düşünüyorum. Böyle insanları da arayan bulur ancak...

Güle Güle ROLL

2009-11-15T03:18:00.000-08:00

Unuttuklarımdan biri de zihinsel ROLL dergisi aboneliğimdi. Çakışan kimliklerim arasında hazırolda bekliyordu bir süredir. Öğle yemeğine çıkmak için kendimi vurduğum Kadıköy sokaklardına tanışmıştım Roll ile. On yıl olmuştur herhalde; belki de daha fazla. Akmar pasajında müzik dinleniyordu o zamanlar. Sex pistols, Clash kasetlerini almaya oraya giderdim. Başka yerde bulunmazdı pek. Kasetçi ağabeye "bir Nofix kasedi istiyorum" demiştim. O da tokatlanmayı hakeder bir ukalalıkla "Nofex o" demişti. Utanmıştım. Yaş on altı falan. Saçma tabii.

Tesadüfen girdiğim ve tesadüfen görüp satın aldığım ROLL'un meğersem 144. yani son sayısıymış. Görmeye ve dinlemeye alışık olmadığım ama hep yeniden keşfettiğim müziklerin toplandığı yer... Muhtelif yazar ve şairlerin rastgele seçilmiş sözlerini ve alıntılarını okumak ROLL'deki en sevdiğim akivitelerden biriydi. "Kitaplık" bölümünde her ay önerilen kitaplardan hangilerini okuduğuma ya da bir şekilde duyduğuma bakmak, bildik bilmedik müzisyenlerin röportajlarını okumak güzel bir yeraltı etkinliğiydi. Geçti.

On üç yaşımdan beri yayınlanan bu dergide ne çok hikaye bulmuştum. "Bir zamanlar ROLL vardı" diyecek olmak ne kötü.

Tekrar Hoşgeldim

2009-11-11T01:14:00.000-08:00

Unutarak, soyutlayarak, yok sayarak, görmezden gelerek ya da boşvererek yaşadığım için eksildiklerimi bana hatırlatacak bir depo olarak kullanıyorum burayı. Farketmeden bambaşka bir insana dönüşmeyeyim diye. Bazen bunu da unutabiliyorum.

Durağan, iç burkan ya da yürek hoplatan deneyimler birer hayat posası değil çünkü. Üzerine sifonu çekemezsiniz tepeniz attığında. Buna yeltendiğiniz vakit siz de artıklarınızla birlikte, berrak suyun içinde döne döne karanlık bir deliği boylarsınız.

Sosyal medya yönetici tesellisi

2009-11-10T03:04:00.000-08:00

"Online mecralarda, yazarken gelen tepkilerle canlı, yaşayan kurgular üretirsiniz. Bu aynı zamanda bir romancı için müthiş bir pratik yapma imkanıdır ve elbette çok eğlencelidir"

Cem Şancı

Charlie Hebdo

2009-11-08T08:11:00.000-08:00

"Dünya, sessiz yığınların umurunda bile değil. Yeter ki akşam terliklerini giyip çenesini çalabilsin. Hiç merak etmeyin sessiz yığınlar çenesini kapatmışsa onun dediği olur. İyi yaşar, iyi yer ve yeterince çalışır. Şeflerinden istediği ise babalık ve yeterince korunmadır. Ancak babalık ve koruma alışılmış dozu aşmamalıdır."

2009-09-30T13:51:00.000-07:00

Akademik olmak yerine iletişim sektörünün bir köşesinde bulunmak, her fırsatta beyin boşaltacak aralar vermek, hissettiğin uğraşlarının yerine hobilerinin olması, kötünün iyisine alışmak gibi durumlara denk düşebilir diye düşünüyorum.

İnsan hayatta sevdiği şeyleri yapıyorsa hobileri olabilir mi?

Hobileriniz gibi anket sorularını görünce irkilen, kendimi sorgulama histerisiyle bir noktaya dalıp giden bir ben miyim?

Cümlelerimi aramaya terasa çıkıyorum. Malum ekim geldi. Bir battaniyeye sarınmam gerekecek. Belki çoktandır bakmadığım kütüphaneme bir göz atarım. Kafamda dolaşan bulutları dağıtmalarından medet umarım. Nina Simone yanık yanık söylemeye devam eder.

Doğum sonrası sendromu

2009-09-14T05:39:00.000-07:00

Kendime gelemiyorum, evden çıkmalıyım

Asude

2009-09-13T13:53:00.000-07:00

Bir nara yükselir ta ki gökten

Bir ok saplanır derinden

Ufacık nükteli bir bakışla

Hadi dostum gidelim uzaklara

Bir yaz yağmurudur o gelir geçer

Rüzgar olur eser gider

Esrarlı sessiz bir gemi hayalhane kahvesinde

Oturmuş öyle bekler

Yıldızlardan ufacık bir ışık yansır yüzüme

Uzattığımda elini kaybolur hiç görünmemişçesine

Kamaştığında gözlerim inanamam sözlerime

Oturup kalırım sanki bir asude

demiştim bir zamanlar...

Bugün 26. doğum günümdü, yıllar öncesinden "asude" isimli bir mesaj geldi. Ortaokul arkadaşımdan. İkimiz de yazmasak ölecektik o zamanlar. Sanırım en iyi biz anlamıştık birbirimizi yazı dilinde konuşurken. Herkesin sustuğu yerde iki lafı bir araya getirmeye çalışırdık. Bugün daha iyi anladım, o yerde zaman hiç akmazmış. Yıllar geçse de gidip oraya sığınabilirmiş insan ve biriyle sanki hiç zaman geçmemiş gibi buluşabilirmiş. Merhaba Işılay

........................................................................................................................

Eve gelen masaj hediyesiyle hayatımda bir ilki yaşadım. Biraz şanslıyım galiba ve birlikte olduğum bütün arkadaşlarım, iyi ki doğdum da sizi buldum.

2009-08-24T13:13:00.000-07:00

Bir hikayenin ilk cümlelerini yazarken sonunun nereye varacağını bilemezsiniz. B.P

Kalbinizi koyduğunuz bir iş yapıyorsanız, bunu önemsemezsiniz. D.S

'when I was young I already had the itch to write without having any material to write about'

(Beatrix, 1966, p.11).

What for

2009-08-23T14:41:00.000-07:00

Tez denilen çaba yumağından bir süre ayrıldığında, kendini tekrar onu kabul ettirmek koca bir günü alabiliyor. Aynı şey roman yazarken de geçerliymiş, Elif Şafak söyledi.

Günün sonunda tüm beyin tıkanıklıklarını, buhran ve bunalımlarını aşıp ortaya bir sayfa çıkarabilmiş olmanın tatmini başka nerde var acaba?

Akışkan Bilinç

2009-08-21T14:09:00.000-07:00

Yarın bambaşka yerlerde olabilirim, bambaşka ruh durumlarında düşüncelerimi dondurabilir ya da coşturabilirim ama bunların hiç birini şu an yapacak durumda değilim. Güncel gazetelerin köşe yazısı sıradanlığı beni ele geçirmeden oturup yazmalıyım sadece. Gerçek olarak hissedebildiğim bu. Yoksa uzun zamandır dinlediğim müziklerden çok azını beğenmem, öz disiplinsiz bir şekilde sınırları zorlamam hep başka şekillerde de olabilirdi. Ama şimdi bu şekilde işte…

Ben neden bahsediyorum diye soruyorum kendime ve çerçeveler çizmeye çalışıyorum giriş gelişme ve sonuçtan oluşan. Akademik olmayan ama aynı zamanda dergi yazsı kokmayan yazılar yazmak özlemindeyim. Yazılarım konusuz…

Ben kök salmaya çalıştıkça, üç evrakımı bir dosyaya tıkıştırıp gidecekmişim gibi geliyor bir gün. Sanki boşverebilirmişim gibi...

Katı olan her şeyin buharlaştığına takılmadan, daha anlaşılır olmak adına madde madde yazmak gerekirse, neler değişsin bende?

Ağzımın sıkı olmayışından dem vuruyorum bu günlerde
Ve dikkatimin fazlasıyla çabuk dağılmasından. Örneğin yatakta tezimle ilgili bir kitap okurken, blog girdimin ilk cümleleri paldır küldür düştü aklıma ve kendimi bilgisayar başında buldum.

Can sıkıntısından diyenler olacaktır. Olabilir.

Sadece kendi işime baksam iyi olurdu bir de.
Daha özenli olmaya söz verdim kendime. Tuttuğum şeye dokunmaya, baktığım şeyi görmeye, sustuğum cümleyi konuşmamaya, okuduğum şeyi anlamaya. Daha ne kadar yuvarlanır gibi yaşayabilirim ki...
İnsanların ne kadar kötü olabileceklerini ve neler yapabileceklerini tahayyül etme gücüne hala erişmiş değilim.

Kaynakça: Yukarıda yazılanların çoğu benim zekamın ürünü değildir. Muhtelif yerlerde okuduklarımın çarpık yansımalardır.

Başlığı Haketmeyen bir İnternet Günlüğü

2009-07-23T15:11:00.000-07:00

Bu benim hayatım. Düşsel sırlarım fiziksel sınırlarıma yeniliyor. A, B, C planlarımın pamuksu rahatlığı içinde unutuyorum. Yazmak istediğimi, okumak istediğimi ve değiştirmek istediğimi ama bunlara zaman yok. Sağanak yağmur gibi akan bilgilerden filtrelerim tıkanmış, güvenlik duvarımın ayarları kaymış . Neye ne kadar zaman ayırmam gerektiğini tayin edemiyorum. Ne kadar çalıştığımı ne zaman durduğumu bilmiyorum gün içinde. İki düşünce aralığında kablolar ayaklarıma dolaşıyor, kurutulmuş güller ayaklarımın altında çıtırdıyor.

Bir zamanlar çok uzaklardan geleceğine inandığım mektubu beklemeyecek seviyeye geldim artık. Kendi mektubumu kendime kendim yazıyorum. Ben gerçekten hazır olduğumda gelecek olan ve posta kutusunda kredi kartı hesap özetleri arasına karışma tehdidiyle karşı karşıya mektup. Bu talihsizliğin de zararı yok çünkü her şeyin telafisi olduğu bir çağda yaşıyoruz. Mektubumu salabilirim, internetin göz kamaştırıcı, korkunç ağlarına sosyal sosyal dolaşsın diye, bir tekst olarak, bir post ya da bir not olarak. Belki bana da sosyalliğimi hatırlatır bir ara.

Yaşadığım çağa retro, vintage ya da oldies but goldies kılıflarıyla ayak uydurmaya çalışırken, düşünce hızımın, veri hızının gerisinde kalmasına artık fazla aldırmıyorum. Artık her şey makul ve makbül dönemsel olarak. Mesela bu sezonda grek tarzda elbiseler modaymış. Hani tek omuzu açık, dökümlü elbiseler, ipli sandaletler falan. Antik Yunan’da başka biçimde elbise olmadığı için o tarz vardı. Demek ki o giyiniş biçimi moda değildi çünkü moda diye bir şey yoktu. Kim bilir hangi coğrafi, mevsimsel gerekliliklerden ve inançlarından dolayı o şekilde giyiniyorlardı. Biz niye giyiniyoruz? Moda olduğu için. Dünyada her çağda belli dönemlerde belirli sebeplerden giyinilen kıyafetleri kopyala, parçala yapıştır tekniğiyle dünya modasını oluşturmuş bulunuyoruz. Bunda bir kötülük yok. Sadece durum bu. "Parçalanmış aidiyet" diyor kimileri buna.

Tıkanık filtrelerim beni mutsuz etmiyor ama ambale ediyor. Mazgallarda birikmiş tortuları temizlerken böyle yazılar çıkıyor ortaya. Havada ve karada iyi çalışan süzgeçlerim olsa, geçmişi unutabilirim diye düşünüyorum. Burada oturmuşluğumu borçlu olduğum zaman diliminin ruhunu. 1994’ün kantin hamburger kokusunu, 17 yaşının karanlık bar sarhoşluğunu, 2000lerin kendinden emin arayışını, bir dönem kapanıp diğeri açılırken arada yaşanan kırılgan geçişleri.

Tıkanık filtrelerimden doktora tezi çıkabilir düşüncesine kapılıyorum. Gündelik hayatta ise biçime ve statü endişesine yeniliyorum. Yüksek lisans tezim, sağanak yağmurda elinde şemsiyesiyle bir otobüs durağına sığınmış, yine geç kalacağını bildiği otobüsü bekliyor ama geleceğinden emin vazgeçmiyor. İnternette bu kadar uzun teksti kimse okumaz diyorlar. Biliyorum. Kimse okumasın diye internet günlüğümü internetin içine sakladım. Google’da arayınca çıkmasın diye de elimden geleni yaptım çünkü bu benim defterim.

Just a state of mind

2009-07-09T12:56:00.000-07:00

Hep bir yere gitmeye çalışıyoruz. İsteyerek ya da istemeden. Duranlara "depresyonda" deniyor. Kimimiz cılız viyaklamalarla bulduğumuz dam üstüne tünüyoruz. Tıpkı bizim karşı damdaki martı yavrusu gibi. Çoğu zaman da unutuyoruz kanatlarımızın olduğunu. Sessiz sessiz viyaklamaya devam ediyoruz. Pek çokları pike yaparken etrafımızda belki vazgeçiyoruz, belki de son bir deneme için güç topluyoruz. En azından kendimize güç topladığımızı söyleyerek, kandırıyoruz kendimizi. "Daha zamanı var" diyoruz. Erteliyoruz.

Berlin in İstanbul

2009-06-19T04:24:00.000-07:00

Evde büründüğüm kozadan çıkıp gidilesi bir etkinlik...Yok kafayı taktığımdan değil ama yaşayıp da sevdiğim bu şehrin kardeş şehir ilan edilmesi tesadüf mü? Algıda seçicilik işte. Mesela hamile olunca sokakta bir sürü hamile görmeye başlarmışsın. Onun gibi bir şey herhalde.

Zaten Cihangir ile Berlin'in Mitte semti de"komşular arası 01" isimli projeyle komşu semt olmuş. Sanatçı değişimi başlamış. Yedi Berlinli sanatçı cihangir'e taşınmış, bizimkiler de onların evine gitmişler. Hayırlısı diyoruz.

http://www.be.berlin.de/en/berlin-on-tour/istanbul/

The Place to be

2009-06-10T07:57:00.000-07:00

Almanya'da yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmeyen Fransız arkadaşım Myriam on günlüğüne burdaydı. Yedi tepe İstanbul'da. İstanbul'un istanbulluktan çıkmış halleriyle boğuşurken unuttuğumuz İstanbul'da.

Çatı katında uyudu, terasta kahvaltı etti, hayatında hiç görmediği sokak kedilerinin peşinden koşturdu, vapurlara bindi, adalara modalara gitti. Kendisi "Fransız snobluğu"ndan zerre kadar etkilenmemiş, öğrenmeye tamamen açık bir şekilde bir elinde yeni heves aldığı fotoğraf makinesiyle benim kılavuzluğumla yepyeni bir diyar keşfetti. Her şey onun için öyle yabancı, benim içinse öyle tanıdıktı ki, utandım.

Onun gözlerinden İstanbul'a bakmak, Berlin'den İstanbul'u özlemek kadar renkli ve kaygısızdı. Myriam'ın İstanbul'da yaşadıkları, yabancılığın gizemli koynunda, keşfetmenin heyecanıyla yanıp tutuşan bir gezginin tanıdık halleriydi. Berlin'deyken, fotoğraf makineme takılanlar beynimde çakan şimşeklere dönüşürdü çoğu zaman , objektifim her gün başka bir diyara açılan pencereydi ve sokakta hiç kedi olmayışına şaşırırdım. Bunların hepsini unuttum. Kendime söz verdiğim gibi durağanlığa, hakkını vererek direnemedim. Myriam, direnme isteğimin ve unuttuklarımın kamçısı olarak ve daha önemlisi, yabancı tanıdık dostum olarak hayatımda hep olacak.

2009-05-26T01:42:00.000-07:00

Gündüz gece demeden gülümseten, parmakların üzerinde dans ettiren bir Leonard Cohen şarkısı. Bir de üstüne, Madeleine Peyroux yorumu gelince sabahn 2'sinde çalışırken terasa çıkıp, aya zıplayasım, ve orda asılı kalasım geliyor.

dance me to your beauty with a burning violin
dance me through the panic 'til i'm gathered safely in
lift me like an olive branch and be my homeward dove
dance me to the end of love
dance me to the end of love

oh let me see your beauty when the witnesses are gone
let me feel you moving like they do in babylon
show me slowly what i only know the limits of
dance me to the end of love
dance me to the end of love

Hoşgeldin Tuna Bebek

2009-05-13T03:56:00.000-07:00

Bugün içerde olan yarın dışardadır. İç dıştır. Dış içtir. İçi dıştan, dışı içten ayıran bir sınır var mıdır? Tuna içerden mi gelmiştir, dışardan mı?

Bu işin tuhaflığı, Tuna bebeğin şaşkın bakışlarında ve işi çoktan çözmüş annesinin bilgeliğinde saklı. Bir de yeni yetme teyzenin karışık kafa koridorlarında.

Teyze çok mutlu, abla gayet iyi, bebiş yumik. Kim takar içi dışı!

Orta Yaşlı Genç olmak

2009-05-04T12:18:00.000-07:00

Arada kalmış bir durum. Eski alışkanlıkların artık geçerliliklerini yitirdiklerini idrak edecek kadar çok zaman geçmiştir. Yenileri de bir şekilde üstünde eğreti durur. Ey yirmili yaşların başı sen nelere kâdirsin!

Toplumun bekletilerinin üzerine fütursuzca yıkılmadığı, harekete geçmek için hep birkaç sene daha olan üniversite yıllarıdır geride kalan. O yılların devraldığı 18 yaş mirasına sarılabilir insan, hissetikleri daha güçlü olmamışsa daha sonrasında, giydikleri daha güzel durmamışsa üstünde, bir daha aynı saflıkla odaklanamamışsa doğaya, okumaya, insana ve hayata. 18 yaş sonrası hayat, senle onun arasına hep parazitlerin ve cızırtıların girdiği, bozuk bir radyo frekansı gibi çınlar kulaklarında.

Önündeki on yıllık planın temel taşları olacağını hissettiğin yeni alışkanlıklardır oysa ki. Cdler bile tedavülden kalkma sürecine girmişken, tavanarasında bir kutuda Akmar pasajından aldığım kasetlerimi hala saklarım. Ya da 20'li yaşların başındayken içine girdiğim pantalonları. Sanki onları atarsam, ilk gençliğe ait ne varsa izi sonsuza kadar yok olacak sanki. Bir daha aynı coşkuyla aynı şarkıları dinleyemeceğim ve bir daha hiç 38 beden olamayacakmışım gibi.

Yeni çıkmış yabancı bir albümü almak için Kadıköy'e gitmeyeceğim hiç bir zaman. Kaset kapağını ve şarkı sözlerini incelemek için kasedin üzerindeki jelatini yırtarkenki heyecan o günlere aitti. Tıpkı fotoğraf makinelerindeki filmleri tab ettirmek için fotoğrafçıya vermek ve sonra "nasıl çıktılar acaba" diye merakla yokuşun dibindeki fotoğrafçıya gitmek, aldığın zarfı açmak için eve gitmeyi bekleyememek gibi.

Senden yaşlıların kabul edemedikleri 25 yaş metabolizma yavaşlaması, rutin hayat düzenine eklemlenince, dolaptaki giyilmeyi bekleyen beş senelik pantalonların umutsuzluğu, yanlarına gelen daha geniş pantalonlarla ikiye katlanır. Onlar da sahiplerinin son diyet denemelerine bel bağlamış, kaderlerine razıdırlar.

Düzeni rutinleştirmek için elimizden geleni yapmak zorundayız. Kariyer peşine düşmek, kaç sene sonra çocuk sahibi olacağını hesaplamak, planlar yapmak, kasetleri, dar pantalonları, çerçevesiz posterleri çöpe atmak gerek. Yoksa hayatla aramdaki fark hep daha çok açılacak.

İyi ki, pratikte lüzumsuz teoride elzem, kart koleksiyonum var ve biriktirdiğim notlar, yazdığım günlükler...İyi ki varlar. O yığınlar işlevsiz oldukları için onları atayım diye göz kırpmıyorlar bana dolap köşelerinden. Varoluş gerekçesi işlevsizlik olan nesnelerim olduğu için mutluyum .

2009-04-23T15:08:00.000-07:00

"Yazmak istiyorum.Ama her zaman yaşamin günlük hareketliliklerini yeğliyorum.Caddelere çıkmak,doymak bilmediğim sokaklara bakmak,yeni köşeler keşfetmek,yabancı insanları seyretmek,doyumsuz yaşamı gözlerimden yüreğime indirmek istiyorum.Kısacık anlarda ceşitli olayları,insan varoluşunun özünü,zaman ve duyguları sınırsızlık içinde derinliğine düşünen insanlar çok mu?Bilmiyorum.Bir an,zamanları, olayları,duyguları,dagları,kalın gövdeli,büyük dallı ağaçları,yeşil mavi Akdeniz i,uzantısındaki okyanusları,okyanuslarla ufuklarda birleşen yıldızlı gökyüzünü ve dağların ardından yükselen güneşi aşan olaylarla dolu."

Tezer Özlü

Geç Kalmış Bir Gönül İşi

2009-04-22T00:26:00.000-07:00

Dünya Şiiri “Şiiristanbul” 2009′da

Avustralya’dan Küba’ya Hollanda’dan Hindistan’a…

DÜNYA ŞAİRLERİ ŞİİRİSTANBUL İÇİN AVRUPA KÜLTÜR BAŞKENTİ İSTANBUL’DA BULUŞUYOR.

İSTANBUL’un artık bir geleneği haline gelen ŞİİRİSTANBUL’un 4’üncüsü, bu sene 21-26 Nisan tarihleri arasında, gerçekleştiriliyor. Tarih ve Toplum Bilimleri Enstitüsü Derneği ile Beyoğlu Belediye Başkanlığı’nın birlikte organize ettiği “Uluslar arası İstanbul Beyoğlu Şiir Festivali, Şiiristanbul”, Uluslar arası Yazarlar Birliği PEN Türkiye Merkezi ve Edebiyatçılar Derneği tarafından da destekleniyor. Festivale bu sene 31 ülkeden 42 şair konuk oluyor. Türkiye’den, içlerinde Talat Sait Halman, Hilmi Yavuz, Haydar Ergülen gibi seçkin isimlerin de bulunduğu 21 şair festivale katılıyor. 2008’de Türkiye’nin onur konuğu olduğu Frankfurt Kitap Fuarı’nın ev sahiplerinden Alman Yazarlar Birliği Başkanı İmre Török Mihaly, festivalin iki onur konuğundan birisi ve açılış töreninde bir konuşma yapacak. Diğer onur konuğu ise Suriye’den “Rakka Roman ve Şiir Festivali Direktörü” Hammud El Musa. İki özel konuğumuz daha var: Abdülkadir Abdelli, Aziz Nesin, Yaşar Kemal, Fakir Baykurt, Muzaffer İzgü, Haldun Taner’in çok sayıda eseri ile Nobel ödülü alan romancımız Orhan Pamuk’un, neredeyse bütün romanlarını Arapça’ya çevirdi. Son zamanlarda Gümüş, Ihlamurlar Altında ve Kurtlar Vadisi dizilerini de Arapça’ya O çeviriyor. Diğer özel konuğumuz Şevket Aksu ise, Mehmet Daraoğlu ile birlikte, Arap şiirinin en seçkin şairlerini dilimize büyük bir başarı ile çevirmekte ve bunu festivalimiz için dört yıldır yapmaktadır.

Festivale İrlanda’dan 5 şair ve bir müzisyen geliyor. Konuklarımızın hepsi de ülkelerinin önemli şairleri.
İngiltere’den iyi bir şair ve bir şiir festivali direktörü Peter Waugh ve Hanane Aad konuklarımız.
Venezuella, Küba, Bolivya ve Arjantin’den, Güney Amerika’nın “isyankar” ülkelerinden konuklarımız var.
Şiiristanbul, Arap dilinin en önemli şairlerini konuk etmeye devam ediyor. Irak’lı Sadi Yusuf, Bahreyn’li Kasım Haddad, Umman’lı Saif Al Rahbi, Filistinli Haled Ahmet Derviş, Suriyeli Şakir Alluş, Fevziyye El Mir’i bu sene konuğumuz olan Arap şairler.
Abir Zaki’yi ayırıyoruz. O Suudi Arabistan vatandaşı, “dünyalı” bir şair. En başından bu yana, festivalimizin bir gönüllüsü. Bu yıl da gönüllü olmak istediğini bildirdi, şair olarak katılmasını istedik. Afiş asar, dergi dağıtır, çeviri yapar, şiirlerini okur. Bültenimizi Arap basını için çevirdi ve gönderdi bile.
Hakan Sandell, İsveç’in en önemli şairlerinden.
Ermenistan’la şiir kapısını geçen yıl açmıştık. Bu yıl da Ermenistan’ın çok önemli bir şairi geliyor. Hagop Movses (Hagopyan), ülkesinin eski Kültür Bakanlarından.
Neredeyse bütün Balkan ülkelerinden konuklarımız olacak. Dünyada benzeri olmayan; çünkü savaşta bile ara verilmeyen bir şiir festivalinin ülkesinden, Saray Bosna’dan Hacem Haydareviç bize katılacak. Ve Arnavutluktan , Romanya’dan , Makedonya’dan, Kosova’dan, Bulgaristan’dan, Hırvatistan’dan ve Slovenya’dan seçkin şairler festivalde bizimle birlikte olacak.
Geçen yıl Irak Kürt Yönetimi eski Kültür Bakanı, değerli şair Şerko Bekes’i ağırlamıştık. Bu sene Erbil’den Müeyeb Talib geliyor. Kürtçe’nin şiir kapısı sadece Irak’tan değil, Türkiye’den de, Suriye’den de açık. Hatta İsviçre’den de: Suriyeli Kürt kızı Chalat (Salad) Ahmed oradan geliyor.
Bu sene Dünya’nın doğusuna doğru uzandık. Avustralya’dan ve Hindistan’dan şairlerimiz geliyor. Önümüzdeki yıl ise Filistin şiiriyle birlikte Japon şiirinin festivalde özel bir ağırlığı olacak.
Almanya’dan, Avusturya’dan, İtalya’dan, birer kadın şairimiz var.
Kıbrıs’ın Güneyinden, Kuzeyinden, Kıbrıslı iki şair geliyor: Gürgenç Korkmazel ve Stephenos Stephanides.
İran’dan Sharare Kamrani İstanbul’a doğru yolculuk yapacak. Behruz Kia ise 20 yıldır İstanbul’da yaşayan bir İranlı şair. Hamidreza Shakarsari ve Naser Feyz, geçen yıl festivale davet ettiğimiz ama katılamayan iki İranlı şair; geçtiğimiz günlerde gelebileceklerini söylediler. Aramızda olacaklar.
Behruz Kia’nın katılımıyla 2010’da yapmak isteğimiz bir işe bu yıldan başlamış oluyoruz böylece: İstanbul’da yaşayan dünyanın pek çok ülkesinden çok sayıda önemli şair var. Belki bazıları aramızdan birilerinin yakın komşusudur, alışverişlerini aynı marketten yapıyorlardır.

Hoşçakal Berlin

2009-03-29T14:43:00.000-07:00

Dönüşüm üzerinden bir aydan fazla süre geçti. Mekanın tanıdık yönde değişiminin bünyemde yarattığı karşı konulmaz rahatlıkla zaman çok daha hızlı akar hale geldi. Kendim hakkımda endişelendiğim zamanlar kendi üzerime düşündüğüm zamanlardan fazla hale geldi. O günlerin özleyip özlemediğimi bilmediğim havasını burnuma getiren, not defterimden fırlayan hatıralarım var en azından.

Berlin'i ve Doğu Almanya'nın izlerini unutmak için, ordaki yaşamı buradakiyle kıyaslamamak için, onunla sanal kağıt üzerinde vedalaşmam gerekiyor. Ancak böyle rotayı başka yöne çevirebilirim ve buraya yazmaya değer başka şeyler bulabilirim. İşte dönmeden önce geçirdiğim son yalnız ve güzel Berlin gününden geriye kalanlar. Olaylar değilse de hisler ve izlenimler...

Berlin geçmişiyle barışmış şehir. Çatlamış duvarıyla, geniş ama şenlikli caddeleriyle, doğusuyla batısıyla, farklı bir geçmişe sahip olmanın verdiği olgunlukla, ortadan yarılmışlığın sersemliğiyle sıkılgan ve melankolik ruhları kucaklıyor.

Kim ne aramış da bulamamışdır burda acaba? Birçok küçük Avrupa şehri gibi dört günlük paket turlarla bitiremezsiniz bu şehri. Bana altı ay yetmedi. Hala heyecan verici, gezip görülecek o kadar çok yer bıraktım ki ardımda. Nerden başlar yeni gelenler bilmiyorum ama şehrin her bölgesinde ayrı bir hikaye yaşandığından, her sokakta başka bir karnaval döndüğünden olsa gerek, ilk hafta önce havası koklanır, şifresi çözülür, sokaklarında kaybolunur ve pembe duvarlı metrosunda rahata erilir. Ancak sonrasında şehir sizi kabul eder. Yavaş yavaş sırlarını açar.

Doğudan nasibini aldığı için Viyana'nın snobluğu yok bu şehirde. Geçtiğimiz yüzyıllarda yapılmış koca koca binalar boyun eğmiş şehrin güleç ve zengin dokusuna. Hepsi kapladıkları yer kadar konuşuyor, şehre hakim olmaya çalışmıyorlar. Çekilmişler köşelerine asiliklerine ve dirayetlerine dil uzattırmadan olanı biteni seyrediyorlar.

Napolyon'un ordusuyla girdiği Brandenburg Kapısı, iki yüz yıl önce kurulmuş Humbolt Üniversitesi hala ayakta, Unter den linden caddesinden atlılar değil de arabalar geçiyor artık. Yoksa herşey aynı.

Geri kalmışlığın, inkar kültürüyle ne kadar iç içe geçtiğini görüyorum Berlin'de.

Yapmamış olmaktan üzüntü duyduğum iki şey bıraktım arkamda. Biri Türklerin yoğun olarak yaşadığı Kreuzberg bölgesinde daha fazla dolaşmamış olmak ve orda gördüğüm üzerinde "Hoşgeldiniz" yazan tarihi binayı gezmemiş , fotoğrafını çekmemiş, bu yazının üzerine koymamış olmak.

Bir diğeri de, Rosa Luxemburg'u anma törenine katılmış olmak isterdim. Törenden bir kaç hafta sonra Radikal gazetesinde gördüm Berlin'de yapılan töreni ve resimlerini.

Benim ülkemde Deniz Gezmiş ve arkadaşları ve daha nicesi gibi daha iyi bir dünya ve Türkiye özlemiyle kendini feda etmiş insanlarımızın isimleri sokaklara ve caddelere verilebilseydi, inanıyorum ki o sokaklar daha bir yürünesi o caddeler daha bir gezilesi olacaktı.

Ne çok şey var insanı kör eden gündüz gözüyle birbirmize bakarken, ve ne çok şey var gözümüzü açan bakmaya zahmet edersen.

Not:
Artık İstanbul'a transfer yeni bakış açımı yeni yazılarıma yansıtmaya çalışacağım. Metrobüs deneyimi yetmemiş gibi bir de üstüne bindiğim bostancı treniyle yaşadığım dumur bir sonraki yazının konusu olabilir mesela.

2009-03-04T03:13:00.000-08:00

Berlin'in ve Frankfurt Oder'in izleri hep kalacak sanırım. Okuduklarımdan ve izlediklerimden çekip çıkartıyorum. Algıda seçicilik had safhada. Tez çalışmam için Kemal Sunal'ın kendi üzerine yazdığı master tezini okuyorum. Orda Berlin çıkıyor karşıma ve Türklerin yoğun olarak yaşadığı bölge Kreuzberg, tüm "kopyala yapıştır"lığıyla gözümün önüne geliyor. Berlin'in gözümdeki kültür sanat başkenti imajına tekrar ve tekrar eklemleniyor. Hiç de eğreti durmuyor. Hijyenik bir sanat anlayışım yok çünkü.

Kemal Sunal'ın "Polizei" (1988) filmine takılıyor gözüm. Yıllar önce çok da dikkat etmeden, oralara gidip öylece yaşamaya çalışmanın ne anlama geldiğini düşünmeden izlediğimi hatırlıyorum bu filmi. Konusu, Berlin'de yaşayan bir çöpçünün, hiyerarşik algıları tersyüz etmesinin hikayesi. Ali Ekber temziliğini yaptığı amatör Türk tiyatrosundan aldığı Alman Polis kıyafetiyle çıkar her gün gördüğü ve ona tepeden bakan insanların karşısına. Herkesin ona karşı davranışı değişir. Sonunda herkesin önünde kıyafetini çıkararak eski kimliğine döner. Filmin yönetmeni Şerif Gören bir röportajında, bu filmi yaparken, Doğu Berlin'deki Brecht tiyatrosunda (Berliner Ensemble) izlediği "Köpenickli Yüzbaşı" oyunundan esinlendiğini anlatır. "Bu adaptasyonu Türk mantığına göre yaptım ve Berlin'deki Türklerin yaşantılarından izlenimlerimi, gördüğüm uyumsuzluk biçimlerini yansıtmaya çalıştım" der. Şimdi bir fırsatını bulup izlesem başka bir gözlükle değerlendireceğimden eminim.

Algıda seçicilik iyi bir şey. Algıyı saptıracak şeyler yaşamak gerek bu yüzden. Aynı olay ve durumlarda başka şeyler keşfettikçe yeniliyor insan kendini. Yoksa film aynı film.

Gerçek yolculuk geri dönüştür

2009-02-22T07:36:00.000-08:00

Bir mutlu hayat kesintisi, bilinmeyene yapılan yolculuk, bilindiği varsayılana geri dönmek. Geride bıraktıklarımı hızla unutuyor olmamı nereye bağlasam acaba düşünürken aslında o hayat kesitinin artık benim bir parçam olduğunu farkediyorum. Elimin ayağımın varlığını unuttuğum gibi... Onunla birlikte bir bütün olarak ilerliyorum.

Sadece kendine kattıklarınla varsın. Onlar da üstünde eğreti durmadıkları sürece bir fark bırakabilirler hayatında. Gerçekten seçerek yaşadıkların olmalı edinilen deneyimler; damıttıkların, hazmettiklerin olmalı. Ursula K. Le Guin "Mülksüzler" isimli romanında "Gerçek yolculuk geri dönüştür." der. Yolculuğun gerçekliği geri dönüş sonrası eksildiklerinden çoğalttıklarınla ölçülür.

Senin içinde var olmadığın bir zamanın akışını, bir dünyanın dönüşünü seyretmek, biraz da kendine dışardan bakmayı öğrenmektir. Başka bir yaşam formunda varolabilirliğini test edersin bir yandan. Düşerek, kanatarak bedenini, ruhunu ve zihnini. Her seferinde her şeye yeniden başlamanın provasını yaparsın.

Sabit fikirlerden kurtulmak, iş başa düşünce kabiliyetlerinin farkına varmak gibi kişisel gelişime faydaları da vardır. Duvarların üstüne çökmesini engellmek için geliştirdiğin stratejiler koluna bir altın bilezik olmaz belki ama cebine bir silah olabilir sıkışmış zamanlarda.Sustuğunda sessizliğin sesi değişmiştir, sana söyledikleri daha açık ve nettir.

Karnaval bitti. Şimdi herkes duvarlarla, engel ve yasaklarla dolu, askıya alınmış yaşantısına geri dönecek. Bu evrensel dürtüyü tatmış olmak, hayatın rutinine karşı verilen umutsuz mücadelede farklı bir varoluş olasılığının mümkünlüğünü bağıracak duymaya cesareti ve aklı olanlara.
Orda Tanrı yoktu. Dostoyevski "Tanrı yoksa herşey mübahtır" der. Bu kadar özgürlüğün arasında nasıl yasaklarla mücadele etmek gerekirse, yasakların arasında da özgürlük alanlarını görmeyi bilmek ve daha da ötesinde o alanları yaratmayı bilmek geriye kalandır.

Tanrı'nın olduğu boyutta daha huzurlu br şekilde bir sonraki karnavalı bekliyorum. O vakte kadar kendimi rutine kaptıracağım, başka bir dünyanın mümkünlüğünü unutmadan.

Ne çok şey eskidi diyorsun

Benim küçük intiharlarım
Kimseler yoktu Tarot kahvesinde
Birileri teneke çalıyordu dışarda
Artık çıkış kimseyi ilgilendirmediğinde
Yaprakların dilini konuşmak gölgelerin
Yeni bir dünya yok
Yeni bir dil olmadan.

Söyleyemediklerim yaralıyor en çok
Aradığım ne varsa bulamıyorum
Kim bana bir iris bıraktı terk ederken beni?

Lale Müldür

2009-02-08T04:16:00.000-08:00

Berlin'in yanıbaşında Berlin'i özlemek. Türlü sebepten bir trene atlayıp gidememek. Yapılması gereken onca iş arasında önüne geçilemez bir hareketsizlik, sabitlik içinde basireti bağlanmak. Bütün bunlar odayı daha da küçük, şehri daha da sıkıcı hale getiriyor. Kırdım kabuğumu kalktım gittim Berlin'e. Hava uzun zamandan sonra eksilerde değil. Dört derecede donmadan saatlerce sokaklarda yürünürmüş.

Berlin duvarı boyunca ikinci defa yürümenin zevki başkaymış. Her grafiti başka şekillerde aynı şeyi anlatırken ayrıntılara dikkat etmek gerekirmiş. Az zamanının kaldığını idrak ettiğinde gözler daha büyük açılırmış.

"Burda yaşamak lazımdı arkadaş"ın pişmanlığı, "belki birgün"'ün buruk tesellisine karıştı.

Tavuk suyuna çorba

2009-02-04T09:29:00.000-08:00

Haftasonuki halimden eser yok. Giyinip süslenip salınıyorum etrafta. Sanki gidecek olan ben değilim. Soğuk da koymuyor. Son güne kadar da yüzleşmelerime devam ediyorum. Başkasına belki çok tuhaf gelebilir ama bütün tavuk alıp, kaynatmak sonra da onu didiklemek hayatta yapabileceğim birşey değildi. Bir nevi iç-dış yüzleşmesiydi benim için.

“katı olan her şey buharlaşıyor, kutsal olan her şey dünyevileşiyor, ve sonunda insanlar, ciddi olarak kendi yaşam koşulları ve diğer insanlarla olan ilişkileriyle yüzleşmeye zorlanıyorlar.”

Marx

Boşluk

2009-01-30T15:01:00.000-08:00

İlk defa hayatımda kendimi bu kadar mekansız ve zamansız hissediyorum. Akıp giden hayat belli bir süreliğine çevrimdışı gibi. Ben daha önce hiç görmediğim, nerden gelip nereye gittiğini bilmediğim bir yolda otobüs bekliyor gibiyim. Herşeyin üstüne " bitse de gitsek", " bugün varsın yarın yoksun" havası çöktü.

Mekansızım çünkü aslında burası bana ait değil. Almanca duymaya katlanamamaya başladım. Almanya'dayım sanıyorum ama aklım öyle başka yerlerdeki. Hayatımda beni ben yapan ve yapmaya devam edecek ne varsa başka bir mekanda gerçekleşmek üzerine kurulu. Kesintiye uğramış elektirik kurbanıyım. Hani herkes birşeyle uğraşmaktadır ama çat diye elektirik gidince, herkes önce bir şaşırır "aaaaaa" der, mumlar tozlu çekmecelerden çıkarılıp yakıldıktan sonra, işlerini yapmaktan alıkonan insanlar oturup sohbet etmeye başlarlar ya da canları sıkılır. Yapılması gereken işler bırakılmış, hiç hesapta olmayan konulardan konuşulmaktadır. Yapacak birşey olmamasının rehavetiyle başıboşluk hakim olur. Elektirik gelince herkes yeniden kendi hayatına dalar. Benim için burda kendi hayatıma dalmak diye birşey kalmadı artık. Bu vakitten sonra kurduğun her ilişki boş, yaptığın her alışveriş yük. Birşeye sinirlendiğimde ağzımı açıp söylemiyorum bile, çenemi yorduğuma değmez diyorum.

Zamansızım çünkü herşey buharlaşıyor. Kendime koyduğum hayat hedeflerinin hiçbirinin burda akan zamanda bir karşılığı yok. Ama orda zaman başka akıp gidiyor, burda başka. Kimbilir neler değişti. Ablamın karnı nasıl da büyümüştür. Ekrandan görmekle olmuyor. Burda zaman kendi meşrefince akıyor ben duruyor, direniyorum sanki onla birlikte akmamak, gözümü hedeflerimden ayırmamak için. Ama onlar için de hiçbirşey yapamıyorum.

İlk aylar hareket edebileceğim bir mekan ve zaman kavramı edinmeye çalışmakla geçti. Şimdi de onlardan kurtulmam gerekiyor. Sadece bedensel ve ruhsal olarak değil. Spor salonuna üyeliğimi, cep telefonu hattımı, belediyedeki kaydımı iptal ettirmem, çıkış kayıtlarımı yaptırmam lazım. Bu da ödenen en sıkıcı bedel herhalde. İlgilenmediğim dersleri çalışmaksa gözümde ayrı büyüyor. Gel de konsantre ol.

İşte bu yüzden olsa gerek felaket bir can sıkıntısı içindeyim. "Çalmasın kapımı kimseciklerim."

bir garip yalnızlık

çalmasın kapımı kimseciklerim
boş bulut yıldız yalnızlığında
çok uzun gözlerinin içindeyim
çalmasın kapımı kimseciklerim.

çok uzun gözlerinin içindeyim
susuzluğumu içiyorum bebeklerinden
kör kütük zehir-zıkkım
çalmayın kapalı kapım.

küflü bir akşamüstü terli
uludum arınmamış camlarda
ne telefon ne kapı zili
çalmasın ben evde yokum.

çok uzun gözlerinin içindeyim
çalmasın kapımı kimseciklerim.
Cahit Irgat

#9911185

2009-01-28T07:45:00.000-08:00

Yine şehre sis indi. Tıpkı geldiğim ilk gün gibi. En son yazımı yazmış olduğun aralık ayında olduğu gibi. Odanın manzarası sürekli değişedursun, sis bakî; arada bir gece, öğlen, ikindi, gündüz demeden çöküyor. Göz gözü biraz görüyor. Büyük şehirlere sis iner mi böyle sık sık? Yoksa koşuşturan telaşlı kalabalık izin vermez mi? Burda daha çok farkediyor insan galiba.

Yılbaşı, Amsterdam, Barselona, adaptasyon aralıkları, bunalımlar neşelenmeler hepsini arkada bırakarak şubat ayına giriyorum. Burdaki son ayım. Çalışılacak ve okunacak çok şey var. Üstüne her iki okulun da talep ettiği imzalanacak belgeler. "Frankfurt Oder'den komünizm kalıntıları" başlıklı fotoğraf projem, son Berlin gezim. Hepsi bir kenarda şimdilik.

2008-12-27T13:24:00.000-08:00

Fazla melankolik olduğum doğru. Bu tripten ne yapsam da kendimi sıyırsam diye düşünürken bu hale beni kimler ya da neler düşürdü diye kafa yormadan da edemiyorum. Boşuna değil İskandinav ülkelerinde gotik kültürün olgunlaşması, en şahane metal gruplarının oralardan çıkması. Bütün kabahati havaya atıp kurtulabilir miyim ki? Pek sanmıyorum. Ama dört sularında kararmaya başlayan soğuk havanın bu ruh halinde ciddi bir etkisi olduğu su götürmez bir gerçek.

Sürekli mum ışığında, elinde tüylü dolmakalemi kelam düşünen bir model olmadığıma göre, yazılarıma da ona göre şekil vermeye çalışsam daha iyi olacak.

Burda toplasan on kişinin olduğu, marketlerin, spor salonunun, kütüphanenin ve herşeyin kapalı olduğu, berlin'in eksi 3 derece olduğu gerçekleri, kendimi neşeyle şarkı söylerek sokağa atmama engel oluyor. Bu durumun yarattığı iç sıkıntısını eğip bükerek bir şekil vermeye çalışıyorum ve ortaya bu yazılar çıkıyor.

Yeni yılın ilk günü Köln üzerinden geçen birAmsterdam yolcusu olmak sinirlerimi biraz düzeltti. Artık buraya mahkum değilim ve ödevlerime odaklanmam gerçeğiyle karşı karşıyayım.

Hal vaziyet böyleyken, İstanbul beni hem kendine çekiyor, hem de itiyor. Oranın kaosu, ayrıştırılmayan atıkları, trensizliği daha da gözüme batar hale gelecek. Nasıl tahammül edeceğim hiç bilmiyorum.

...

2008-12-23T04:42:00.000-08:00

Odamdan çıkmadığım bir kaç gün bana hem bir çok şey düşündürdü, hem de beni köreltti. Ne icatlar çıkarmadım... İrlanda'ya gitme planları yaptım. Nasıl vize alabilirim diye araştırdım. Sürecin altı hafta sürdüğünü farkedip vazgeçtim. O sırada youtube'tan beni İrlanda aşığı yapan "p.s i love you" isimli filmin sahnelerini defalarca seyrettim geceyarısı. Tez konumun olanaklılığı konusunda beni düşüncelere sevkeden bir yazı okudum. Bir arkadaşıma gidip Cem Yılmaz izledim. Güldüm, güldüm, güldüm. Sonra komik ve gülme üzerine kafa yordum. Uzun süre, ertesi gün Berlin'e gitsem mi diye düşündüm. Bütün gün hareketsiz odada oturduğum için sanırım, gece uyuyamadım. Öğlen kalkıp Berlin yolunu tuttum. Çok da iyi yaptım. Bu yalnız gidişler, kendinle konuşmanı, daha iyi dost olmanı, kimse olmadan geçirilen vakitlerin de ayrı bir değeri olduğunu anlamanı sağlıyor.

Artık iyice eskimiş olan Berlin kitabımdan gidebileceğim yerlere göz attım. Uzun zamandır gitmeyi planladığım, gece 22:00'da kapanandığı için de rahat rahat gezebileceğim Jewish Museum (Yahudi Müzesi)nde karar kıldım. Bir buçuk saatlik bir yolculuktan sonra, müzeye vardım.

Müze, Polonya kökenli bir mimar olan Daniel Libeskind tarafından David yıldızının deforme edilmiş bir tasarımı. Tepeden bakıldığında orantısız zigzagları olan bir çizgi gibi. Müzenin dışı kadar iç tasarımı da mimarın bir derdi olduğunu hissetiriyor. Koridorlar arasında ki kopukluklar, boşluklar hep soykırımda yaşananların izdüşümleri. Bütün bu çaba bana, ziyaretçisini her daim uyanık tutmak, kafasını karıştırmak için, birazcık da felsefeseye girersek, ziyaretçinin sözle, sözün gösterdiği arasındaki boşluğa düşüp orda başka bir dünya olduğunu keşfetmesi için tasarlanmış olduğunu düşündürdü.

Ne demek istediğimi biraz daha açmak için, müzenin tenha bir köşesinde konuşlanmış Holocaust Tower'dan ve orda yaşadığım deneyimden bahsetmeliyim. 1931-1945 arasında Avrupa'da yaşayan Alman Yahudilerinin ve toplumun çingene eşcinsel gibi ötekilerinin sistematik olarak toplum dışında itildiği, yerlerinden edildiği, kamplarda çalıştırıldığı ve sonra da yok edildiği dönemden bahsediyorum. O zamanda yaşananlara ne kadar üzülsek, tarihin ve insanlığın yüz karası olduğunu düşünsek, ne kadar o dönemi anlatan filmler, belgeseller izlesek, kitaplar okusak, sergilere gitsek boşuna! Ancak "vah vah ne büyük acılar çekmişler" deriz, gerçekten üzülürüz. Bu üzüntü belki dilimize vurur, biraz konuşur, belki biraz yazarız.

Aslında orda ne yaşandığı hakkında en ufak bir fikrimiz yoktur. O kadar çok bu konuyla ilgili birşeyler izlemişizdir ki, " evet yine o korkunç olay" der, dondurmayı yalamaya devam ederiz çünkü herşey sözde kalmıştır. Birileri bize birşeyler gösterir. Gösterilenlerin dilde çeşitli karşılıkları vardır. Biz de dili kullarak düşünür ve olanları hayal etmeye çalışırız. Aslında hiçbirşeyden haberimiz yoktur.

Holocaust Tower, müzenin içindeki bir kapının ardında, tavanı metrelerce yüksek, kapkaranlık, ısıtılmamış geniş bir hücre, hiç penceresi yok. İçerde buz gibi rüzgar esiyor. Korkunç, ürpertici bir uğultu. Girerken içrde ne olduğunu anlamamıştım. Arkamdan kapıyı kapadılar ve o anda kanım dondu. Çıkmak istedim. Daha sonra oranın müze olduğunu kendime hatırlatarak rahatlamaya çalıştım ama bugüne kadar hiç hapse düşmemiş, insanlık dışı muamele görmemiş vücudum tepki vermeye başladı. Farkında olmadan telefonun ışığını açmışım. Ne kadar çaresiz olabilir bir insan? İşte o kadar dedim. Yakılmadan önce insanların bekletildiğini tahmin ettiğim bu yerde, daha doğrusu bu yerin reprodüksiyonunda kaç insanın neler hissetmiş olabileceğini düşündüm.

Ne söylesek boştu. Sanırım "Metnin dışında bir şey yoktur." diyen Jacques Derrida'ya artık katılmıyorum. Orda bir şeyler vardı. Yaşamadan asla anlaşılamayacak şeyler.

İnsanlık Halleri

2008-12-20T10:02:00.000-08:00

Başka bir dünya düşlemek
Başka bir dünyayı düşlemeyi bilmemek
Başka bir dünya düşleyecek zamanı olmamak
Başka bir dünya düşlemekten yorulmak
Başka bir dünya düşüncesine sığınmak

2008-12-19T08:28:00.000-08:00

İçe kapanmaktan kendini alamamak, kronik tembel ruhun kaçınılmaz sonucu mu acaba? Sadece durup izlemek yeter mi insana? Omuzlarıma fazladan yükler bindiriyormuş gibi hissediyorum kendi dışımda oluşan akıntılara kendimi kaptırdığımda? Yeni şeyler öğreniyor olmak kenarda mı dursun?

Çorba karıştırırken mutfakta, camdan dışarı bakıyorum, iki adım ötedeki arkadaşlara giderken yolda görüyorum. Avrupa'da noel telaşını görmezden gelemezsiniz. Herkes arkasından bir bavul sürükleyerek evine, ailesine, noel yemeklerine gidiyor. Ben de burda ne müslüman ne hristiyan, ne avrupalı ne doğulu, hem entellektüel hem popüler(pop kültürel) halimle evimde kalıyorum.

Fransız arkadaşım Myriam'ın iki hafta için bana bıraktığı kör hamster Godzilla ve haftada bir sulamayı unutmamam gereken "plant"imle birlikte bomboş evin tadını çıkaracağız. Alman ev arkadaşlarım da ha gittiler ha gidecekler derken, eve kendi meşrefimce yayılmaya başladım bile.

Okunacak kitaplar, yazılacaklar ve izlenecek filmler şimdilik tek avuntum değilse de, ufukta görünen Berlin gezileri için hala birkaç gün var çünkü hala berlin yorgunuyum.

Yeniliğe Doğru

2008-12-15T15:25:00.000-08:00

Her gün bir yerden göçmek ne iyi.
Her gün yeni bir yere konmak ne güzel.
Bulanmadan, donmadan akmak ne hoş.

Dünle beraber gitti cancağızım,
ne kadar söz varsa düne ait.
Şimdi yeni şeyler söylemek lazım.

Mevlânâ

Ve Şimdi Haberler...

2008-12-14T13:40:00.000-08:00

Küçücük odamda oturmuş duygu ve düşüncelerimin ne kadar hızlı değişebildiğine hayret ediyorum. Geçici bir süreliğine de olsa hormonlarımın esaretinden kurtulmak, etrafımı saran gri bulutları dağıtmak, üstüme üstüme gelen bu küçük şehirden kaçıp kurtulmak o kadar iyi geldi ki...

Kısa br süreliğine burda yaşıyor olduğum için buranın olumsuzluklarını görmezden gelebileceğimi sandım. Ancak bir İstanbullu olarak dayanma sürem buraya kadarmış, sevdiğim yanıma gelince bunu anladım. İyimser olmak, uyum sağlamak adına insan kendini kandırabilirmiş. Sanki mutluymuş gibi kendine yalan söyleyebiliyormuş bunu gördüm.

Duygu ve düşüncelerimi bağıra bağıra yaşayamayı seven, böyle nefes aldığını hisseden ben, belki de hayatımda ilk defa bu kadar sis ve uğultu biriktirmişim içimde. Sanıyorum ki ondandır durup durup ağlamam bugünlerde. Caner gelmeden önce ne kadar depresif, kötümser ve mutsuzdum; onunla geçirdiğimiz günler sonrasında herşey aydınlandı, sisler dağıldı, uğultu yerini sessizliğe bıraktı.

Her köşesi ayrı canlı, cıvıl cıvıl Berlin şehri Christmas pazarlarıyla, tıkır tıkır işleyen metrosuyla, Asya lokantalarıyla, görünmeyen duvarıyla ve buzz gibi havasıyla karşıladı bizi. Meşhur diğer Avrupa şehirlerine nazaran ucuz fiyatlarıyla gönlümüzü fethetti. Sıcak şarabıyla içimizi ısıttı. Gece ayazıyla ve erken kararan havasıyla dondurdu.

Doğu Almanya'nın izini sürdük müzelerde, kaldırım taşlarında ve trafik ışıklarında.Berlin Zoo'da dünyamız değişti, koşturan goril, kendi üzerine saman atan fil, saklanan zürafa gördük, şaşırdık.Uzun lafın kısası, biz Berlini çok sevdik. Fırsat olsa burda bir süre yaşarız dedik.

Viyana günlerine gelince...Panik halinde şehrin tarihini öğrenmeye çalışırken kendimizi, Rathaus binasının önünde kurulmuş christmas pazarında bulduk. Meydanın ihtişamından büyülendik. Daha sonra Viyana şnitzelinin peşine düştük. 1910'da kurulmuş Brüdel kafede hayatamızın en güzel şnitzelini yedik. 2005'te İtalya'daki kampta tanıştığım Sebastian'la buluşup Viyana'nın turistik olmayan yerlerine nüfus ettik. Üniversitesine, öğrenci kafe ve restoranlarına, barlarına gittik. Kuzey Viyana'da kaybolduk. Orda Viyana'nın ihtişamsız yüzünü gördük. Museum quartier'de davetli olmadığımız kokteyllere katıldık, yedik içtik almanca konuşmaları anlamayıp kaçtık. O meydandaki deneysel projeleri, sergileri gezdik. Ordaki, isyankar, sistem karşıtı ruhu gördük, takdir ettik.

Berlin'i bıraktığımız gibi bulduk. Kreuzberg bölgesinin alternatif Mehringdamm caddelerinde soğuktan vitrinlere bakamasakta son gecemiz olduğu için kafeleri barları dolaştık. Bir Sri Lanka restoranında Yogi çayı içtik. Dibinde bal olan bu sütlü, yasemin ve tarçın kokulu çaya bayıldık. Ayrılık saatleri yaklaşıyordu. Ne yaptıysak olmadı. Tren saati geldi. Hiç doyamadık. Hauptbahnhoftaki koşuşturmacamız da, Mc Donalds ta hamburger kuyruğunda ağlamamı engelleyemedi. Gözlerim yaşlı, içim buruk ama zihnim çok daha berrak ve kalbim coşkuyla dolu...

Önüm, Arkam, Sağım, Solum

2008-12-05T02:53:00.000-08:00

İlk cümleyi yazıp yazıp siliyorsam her seferinde, pek de iyi değilim demektir. Kim daha mutlu, kim daha mutsuz? Çalışanlar mı daha çok sızlanıyor iş bulamayanlar mı? İstanbul'a boşuna gitmiş olmak mı beni üzsün yoksa içime çöken kış mı? Değişen sadece odamın manzarası değil.

Camımı açmak, kapımı kapatmak istiyorum.

Domestic

2008-12-03T08:10:00.000-08:00

Çok az şey sığdırabiliyorum bir güne. Sabah derse gitmek için kavga dövüş erken uyansam, öğlen eve geldiğimde " yapılacak işler listem" aniden bastıran uykuyla ortadan ikiye ayrılıyor. Gözümü açtığımda ise, odadaki tek pencereden gelen ışık ya zayıflamış ya da yerini akşam karanlığına bırakmış. Allahtan geceler var. Youtube'tan masallar ve filmler seyrederek daldığım gece uykularım var. Evet odamda mutluyum. Bazen fazlaca yalnız hissetsem de o da iyi geliyor. Sonra yan odamdaki Alice var. Birlikte bir şey yapmasak da sabah akşam sohbetlerimiz, evi daha çekilir hale getiriyor. Zaten Alice, hiç karşılıksız, başım ne zaman belaya girse beni kurtarıyor. Odada için kararmasın diye aldığım halojen lambanın ampülü patlayınca değiştiren o, internet prizim çalışmamaya karar verince tamir eden o...Daha bir sürü şey. Ben de ona yemek yaparak teşekkür etmeye çalışıyorum. Kendimden beklemediğim bir potansiyelle iyi aşçıya dönüştüğümü söyleyebilirim artık. Yaptığım mercimek ve fasulye yemeklerine kendim doyamazken, et yemeklerinden hiç bahsetmiyorum çünkü zaten çok az yapabiliyorum.

Madem hayatımın tüm ipleri benim elimde; yani, büyük şehrin dayattığı yeme şekillerine tabi değilim. Bu durumu diyete başlayarak değerlendirmek istedim. Şimdilik iyi gidiyor. Sonucu hep birlikte bekleyip göreceğiz. Bu yazı da sadece ev hallerimden bahsetmiş olmam, bir sosyal hayatım olmadığı ve sürekli evde pineklediğim anlamına gelmiyor tabi ki. Bir sonraki yazının konusu Soda Club ve o çok beğendiğim Alman demiryollarının marifetleri...

Ananeme

2008-11-19T14:17:00.000-08:00

Hayatı Boyunca
Korkarken ölümden
Eminim Korkmadı ölürken.

Gece Uyuşması

2008-11-04T16:24:00.000-08:00

Herkes dışarda bir şeyler peşinde koştururken evde saatlerce oturup ales çalışmak, kötü yemekler yapmak, onları yemeye çalışmak, üstüne bir de matematik sorularının içinde boğulmak melankoli yapıyormuş. Sanki herşeye boşverebilirmişim gibi hissediyorum . Saat sabahın 2'si. Fonda sadece iki şarkı dönüyor: Three doors down Here without you baby ve Jacques Brel Ne me quitte pas.

2008-11-02T13:13:00.000-08:00

Burda soğuk hava kendini bir hayli hissettirmeye başladı. Almanya'yı Polonya'ya bağlayan köprüden geçerken daha da fazla hissediliyor. Pazar gününün sıkıcılığına eşlik edercesine, sis kentin üzerinden bütün gün kalkmadı. Sisler içindeki köprünün üzerinden Polonya'ya erzak alışverişine giderken, kışı özlemiş olduğumu farkettim. Yüzüm soğuktan kızarsa, cildim kurusa da, çoğu zaman üşümekten içimden dışarı çıkmak gelmese de; aklıma düşen kestane çıtırtısı ve sahlep tadı içimi ısıtmaya yetiyor.

Carnival

2008-10-31T13:16:00.000-07:00

Buranın kendine özgü bir atmosferi var, yağmur yağdıkça eriyip gidiyorum sanki; sonra da havaya karışıyorum. Askıya alınmış yaşamlar, sözde sorumlulukar bu dönemin içinde hep. Buraya gelenler maskelerini çıkarıp mı geliyorlar, yoksa burda son kullanma tarihi olan yeni bir maske mi takıyorlar? Ya ben hangisini yapıyorum?

İzi kalmayacakmış gibi, sanki herşey mübah, o yüzden de bir o kadar da yok .

Ich husse, husse und husse

2008-10-31T08:00:00.000-07:00

Hastalandım. Ne öldürür, ne güldürür cinsten bir öksürük. Günler ve geceler oldu öksürmeden geçmesin. Brüksel'deki son gecemde Demet Demetto'nun'in evindeyiz. Günlerdir ordan oraya koşturmaktan ve başka sebeplerden cepte metelik kalmamış. Tek gidebileceğimiz yer, 1 euro'ya bira satılacağını duyduğumuz bir barın açılışı. Boğazım kaşınıyor, sanki biraz da şişti. Demet'e çatıyorum sigara yüzünden diye. Sonra daha gerçekçi olup hastalanmaya başladığıma karar verdik ve son geceyi de evde oturarak geçirdik.

Ertesi gün, öğlen uçakla Berlin'e dönecektim. O gecenin sabahı dayak yemiş gibi uyandım. 38 derece olduğunu tahmin etttiğim ateş, korkunç bir baş ağrısı...Yataktan kalkamadım. Demet okulda. Ağlaya ağlaya Seda'yı çağırdım. Artık çorba, ilaç, portakal ne bulduysa ağzıma tıktıktan sonra Demet'le elele verip beni havalanına postaladılar.

O yolculuk bitmedi. Uzun kuyruklar, beklemeler, o trenden inip o trene binmeler. Uçakta öyle bir kulaklarım tıkandı ki beynim patlayacak sandım. Sonrası, bir haftayı geçti, hala öksürüyorum. Burda bir virüs var diyorlar. Gerçekten de herkes öksürüyor. Yoksa bana Brüksel'in havası yaramadı değil. Şerefsiz virüs günler önceden yerkeşmiş boğazıma da uygun zamanı bekliyormuş.

Not: Bugün itibariyle öksürük nöbetleri bir hayli azaldı. Ayrıca parmağım bir daha şişmedi. Burdaki bir kız söyledi "koşanlarda olurmuş öyle arada bir"

Such a lonely day shouldn't exist

2008-10-25T02:09:00.000-07:00

Berlin'e ve hemen yanıbaşındaki bu küçük şehre gelmemin üzerinden tam bir ay geçti. Her günüm yeni bir telaş, aşılması gereken engeller, tanıştığım yeni insanlarla bezeli olduğu için sanki aylardır burdaymışım gibi geliyor. Şimdi sıcak odamda oturmuş, her türlü kayıt işimi halletmiş (belediyeye, yabancı şubeye, bankaya, toplu taşıma sistemine, okula ve insanların akıllarına) olarak omzumun gerisinden bakıyorum. Berlin'deki ilk günüm sislerinden ardından gözümde canlanıyor. Bütünüyle yalnız, kaybolmuş, ağlamaklı, başarısız ve ıslak...

Güneşli pazar günün ardından koşturmacalı hafta içi günleri başlamıştı. Ben ilk hafta rekor kırmış ve nerdeyse tek başıma işlerimin yarısını halletmiştim. Bu nedenle hafta ortasında burda altın değerinde olan okul kimliğimi alabildim. Bu kimlik sayesinde Frankfurt Oder'deki ve Berlin'deki tüm toplu taşıma araçları bedavaya kullanabilcektik. Ben de kartımı alır almaz soluğu Berlin treninde aldım. Benim dışımda kart alan tanımadığım için, biraz da cengaver olduğum için böyle bir işe kalkıştım. Biraz şehri keşferederim, biraz alışveriş yaparım diye ayak bastığım Berlin, beni hiç de hoş karşılamadı. Elimde haritayla gitmek istediğim caddeyi ararken kaybolduğumu hissetmeye başladım. Bu sırada tokat gibi çarpan soğuğun üzerine açlık ve yağmur bastırdı. Kendimi o kadar çaresiz ve yorgun hissediyordumki, beni o sırada tek kurtaracak şey cebimdeki paraydı. Tasarruf yapma çabalarımın dibine kibrit suyu dökerek, gördüğüm ilk restorana daldım. Almanya'nın bir çok yerinde bulunan bir restorant zinciri olduğunu sonradan algıladığım "Nordsee" her türlü balığın fast food anlayışıyla satıldığı pahalı denilebilecek bir yer. Bu kadar zavallılığın üzerinde kendimi biraz daha iyi hissetmek için en pahalı yemeği aldım. Elimde tepsi kendime yer ararken, restoranın içi bir uğultuyla sarsıldı. İçerdeki herkes "aaa, uuu" gibi çeşitli ünlemlerle dışarıyı seyrediyordu. Sanırım Berlin Berlin olalı böyle bir yağmur görmemiştir. Sağanaktan dışarısı görünmez hale geldi. Ben de pahalı yemeğimi alıp oturdum ve Berlin'i nasıl sel bastığını izledim.

Benim gibi elinde haritasıyla, tek başına oraya sığınan biri daha vardı. Anlaşılan o da hesapta olmayan bu restorana girmiş, hesapta olmayan bir para harcayarak orda yağmurun dinmesini bekleme hakkını elde etmişti. Kendimi yalnız hissetmememi sağlayan bu çocukla sessiz bir kader ortaklığı içinde yanyana masalarda ayaklarımızı tabureye uzatarak dışarıyı seyrettik. Hani gök delinmiş gibi derler ya, yağmur sanki şehirden öç alırmışcasına yağıyordu. Biz de alık gezginler olarak bilmediğimiz bu yerde kavga kıyametin ortasında kalmıştık. Tabiki her zaman olduğu gibi bir süre sonra yağmur durdu, şehir eski temposuna geri döndü, insanlar sığındıkları yerden çıktılar. Ama benim ıslak pantalonum, yamulmuş şemsiyem ve bozulmuş moralim daha fazla macerayı kaldırmayacağı için gerisin geri hiç birşey yapamamış halde evime döndüm. Moralimi biraz olsun düzeltmek için bir arkadaşımı aradım. Hemingways'te oturup birşeyler içtik. Bir daha da öyle yağmur yağmadı.

Dönence

2008-10-24T09:33:00.000-07:00

Bir yolculuğa çıkarsınız ama bilmezsiniz kaç farklı yolculuk saklıdır aslında adım attığınız sokaklarda, eviçlerinde, insan yüzlerinde... İşte ben de bunu bilemediğim için, hep bir şeyler kaçırıyormuş gibi hissettiğimden durduğum yerde duramıyorum. Vize telaşı olmadan ordan oraya savrulabilmenin görmemişliği bir yana, geç kalmış bir hediye gibi geliyor ülkemden uzakta geçirdiğim bu zamanlar. Yolculuk içindeki yolculuğumdan döndüm. Köln ve Brüksel yollarında yaşananları anlatmadan önce, işte gündemime bomba gibi düşen haber ve ardındakiler...

Burda neredeyse herkesten büyüğüm. Benim yaşımda yada benden büyük hatırı sayılır sayıda öğrenci olsa da, doğal olarak çoğunluğu 25 yaş altı gençler oluşturuyor. Oysa 25 yaşına geldiğinizde birçok şeyin zaten değişmekte olduğunu, artık değişimin son safhasını tamamladığını görüyorsunuz. Arkadaşlarınız çalışmaya başlıyor, geçim derdi daha belirgin hale geliyor, para kazanıldıkça borçlar büyüyor, buluşma saatleri uymuyor, ilk gençliğin bittiğinin işaretleri sanki her köşe başından fırlıyor. Kendime karşı sorumluluklarım benim için gelecekte yapacağım projelerden ibaret değil. "Hemen şimdi" yapılması, riske atılmaması gereken, hata toleransı daha az olan işlerle yüzyüzeyim. İşte bu yüzden İstanbul'a dönüyorum. Yerimde saymamak, döndüğümde sudan çıkmış balık olmamak için, herşeyden önemlisi tezimi sağlıklı bir ortamda yazabilmek için girmem gereken bir sınav var. Koşturmacayı, 25 yaş sonrası paniğini askıya almayı, dört günlüğüne askıya alıyorum.

Human condition

2008-10-16T10:44:00.000-07:00

Bavulu topladım gidiyorum. Partiye gitme paniğinden, msn'den, henüz katılmaya başlamadığım fakat başıma dert olacak gibi hissettiğim derslerden, tren yakalama derdinden, burdaki güzel arkadaşlarımdan, odamda cirit atan uğur böceklerinden, almancadan ve berlin'den... Çünkü gitmek gerekiyor. Dayatılmışlıkların içinde kendini unutmamak için, yeni yerlere ayak basmak için, René Magritte'in evinde gezip onun hayal dünyasında kaybolmak için gitmem gerek... Yoksa burda kalmak çok kolay.

Sunny Sunday

2008-10-08T02:56:00.000-07:00

Günler hızla geçip gidiyor. Ben, bana yabancı gibi duran ama bir o kadar da kendimi yakın hissettiğim bu yerlerin getirdiklerini bazen metanetle bazen de coşkuyla kabul ediyorum. Bazen yaşamın ritmi öngördüğümden daha fazla artıyor ve ben bu tempoya ayak uydurmaya çalışırken, anılar da tıpkı odamda aceleyle giyinirken üstüste yığılan eşyalar gibi ortalıkta dağınık kalıyor, birikiyor. Onları toparlamak da herkes ve herşey sustuğunda bana kalıyor.

Burdaki ilk pazar günüm. Peşinde koşturmam gereken bir tutor, halletmem gereken bir iş, yapılacak alışveriş, alınması ya da hemen teslim edilmesi gereken bir evrak, gidilmesi gereken bir banka, konuşulması gereken bir koordinatör... Hiçbiri yok. Su uyuyor, hava uyuyor, sanki şehir hasret kaldığı güneşe dargın, içine kapanmış kimselerle konuşmuyor.

Boş kaldığım zamanlarda kendime vakit ayıracağıma, yalnız şehri keşfedeceğime ve spor yapacağıma dair kendime verilmiş sözlere karşı üretebileceğim hiçbir bahane kalmadığı için, koşu ayakabbılarımı geçirdiğim gibi kendimi boş sokaklara attım. Bir yandan tempolu bir yürüyüşle kalori harcama çabasındayken, diğer yandan meraklı gözlerle çevremi tarıyorum. Yaklaşık kırk dakikalık bir yürüyüşten sonra sağ parmağımda bir uyuşma farkettim fakat üstünde durmayarak yoluma devam ettim. Şehir nüfusunun büyük bir bölümü İngilizce bilmiyor, erken yaşta evleniyor ve üniversite okumuyor. Avrupa standartlarında "Yarı cahil" diyebileceğimiz bu kesim, yürüyüşüm sırasında yavaş yavaş bisikletleriyle, bebek arabalarıyla, spor ayakkabılarıyla kendierini gösteriyor. Sokak tabelalarına bakıyorum. Maxim Gorki, Karl Marx, Friedrich Hegel ve daha nice düşünce tarihine damgası vurmuş edebiyatçı, filozof ve düşünür isimleri bu insanların açık adreslerinin bir parçası. Farkı biraz daha iyi mi anlıyorum ne? Bizde Nazım Hikmet'in isminin bir sokağa verilmesi bile büyük bir tartışma konusu olurken, Avrupa'nın en büyük sanayilerinden biri olan Almanya'nın köşede kalmış bir şehri dahi özgür düşünce ve düşünmeye sahip çıkıyor. Kendi düşünmese de düşünene saygı duyuyor. Onu yaşatmanın bir yolunu buluyor.

Ben bu düşünceler içinde kaldırım kenarında yürüyüşüme devam ederken parmağımdaki uyuşukluk artmaya devam ediyor ama ben yine umursamıyordum. Çünkü ilgimi daha çok çekecek bir yere gelmiştim. Kleistpark. İçinde kocaman, asırlık olduğu her halinde belli olan ağaçların, yürüyüş parklarının, minik süs havuzlarının, tahta köprülerin ve bankların olduğu bir park. Şehir halkının pazar günü nereye saklandığını şimdi daha iyi anlıyorum. Gidilebilecek tek alternatif, alışveriş merkezi değil burda. Zaten hepsi pazar günleri kapalı. Onun yerinde kimisi çoluk çocuk burda piknik yapıyor, köpeklerini gezdiriyor, spor yapıyor kimileri kendileriyle başbaşa doğayı dinliyor. Ben bunları düşünedururken çoktan park görünümlü ormanın derinliklerine düşüncelerimle birlikte dalmıştım. Benim bu romantik hallerime şişmeye devam eden parmağımın eşlik edecek hali yoktu. Son kayıtısızlığımla koşuya başladım. Toprak yolda kaybolmamaya özen gösterek bir süre koştum. Ama parmağım o kadar şişti ki. durup düşünmek zorunda kalktım. Acaba kalp krizi mi geçirmekteydim Sessiz bir panikle ilk bulduğum tahta banka oturdum. Bir süre dinlendim, parmağıma masaj yaptım. Şişlik azıcık indi. Bütün keyfim kaçmıştı. Ne olabilceği konusunda kafam düşüncelerle dolu, dönüş yoluna geçtim.
Nasıl olsa burda çok az arkadaşım var ve akşam da evde otururm diyerek eve geldiğimde yapmam gereken herşeyi ağırdan aldım. Şiş pamağım yaklaşık 3 saat sonra tamamen inmişti. Annemle yaptığım istişareler sonunda, bu konuyu tekrar ele almak üzere önemli birşey olmadığına karar verdik. İnternette bir sürü arkadaşımla konuştum, hasret giderdim. Yıkandım. Saç baş dağınıkken telefon geldi. O akşam Polonya'ya gideceğimi bilseydim elimi biraz daha çabuk tutardım.

Runaway Train

2008-10-06T01:12:00.000-07:00

Küçük bir şehirde ilk defa yaşıyorum. Büyük şehrin gürültüsü,trafiği ve karmaşıklığından uzakta rahatça nefes alabiliyorum. Her ne kadar burada yaşayan bir çok kimse burdan nefret etse de, benim gibi başı kalabalık şehirlerden gelmiş ve biraz da yaşını başını almış olanlar için bulunmaz bir nimet. Tabiki uzun süreli bir yaşamı düşünmem mümkün değil. Fakat şimdilik kendi başıma ya da insanlarla çevremin tadını çıkarıyorum.

Şehir ne kadar küçük olsa da kaldığım yurt ile şehir merkezi arası yürüyerek 45 dakika olduğu için sürekli bir tranvay yakalama derdindeyim. Son ana kadar işlerimi bititremediğim için, saniyelerle treni kaçırıp eve dönüyorum. Aradaki yarım saatte başka bir iş halledeyim derken diğer tren de kaçabiliyor ama yavaş yavaş da olsa şehrin ritmine ayak uydurmaya başladım.

Bana burdaki resmi işlerde yardım edecek bir kılavuzumun olmamasını şansızlık sayıyordum. Ancak sonradan farkettim ki kılavuzun yokluğu sayesinde bütün işlerimi 1 hafta içinde halledebildim. Eğer bir kılavuzum olsaydı, sırtımı ona dayacak ve işlerin yoluna girmesini bekleyecektim. Kılavuz da gönüllü çalışan bir öğrenci olduğu için, işleri ağırdan alacak ve ben oturma iznimi kasım da ancak alabilecektim. Fakat bunu ne kadar çok şahane bir şeymiş gibi anlatsam da, işleri çabuk halletmek için yaptığım küçük hesaplar, bu sırada kaçırdığım trenler, sadece salı ver perşembe günü açık olan ve 16:00'da kapanan ofisler, almanca dert anlatamamalar, başkalarının kılavuzlarının peşinde koşmalar beni az yıpratmadı. Bunun yanında bu engeller oturma iznimi herkesten önce 9 Ekim'de alacak olmamı engelleyemedi. Tersine çanak tuttu. Engeller karşıma çıktıkça daha fazla hırslanarak ve aynı derecede stres altına girerek bütün işlerimi hallettim. Tabiki şansımın nasıl olduysa yaver gitti. Yardımsever oda arkadaşım Alice, beş yıldır burda yaşamış olmanın verdiği tecrübeyle, beni yabancı şubeye götürüp erken tarhite oturma izni randevumu almamı sağladı ve benden önce gelip oturma izni bekleyen arkadaşlarımın dikkatini üzerine çekti. Kendisi, burdaki ilk gecemde bornoza sarılıp uyumaya hazırlanırken çarşafını, permalı saçlarımın kıvrılması için elzem olan kurutma makinesini, çamaşırlarımı kurutmam için askılığını dahi vererek kendimi evimde gibi hissetmemi sağladı.

O zaman yan odadaki Alice'e burdan selam gönderip treni yakalamak için koşturmaya başlayayım. Burdaki düzenim yeni yeni oturuyor. Anlatacak çok şey var. Berlin maceralarım, gece otobüsleri, Berline 1 saat süren tren yolculukları, burdaki ilk pazar günüm, Polonya...

Ama şimdi trene yetişmeliyim.

What would you do in an unconventional position?

2008-09-29T12:38:00.000-07:00

Buraya kadar yazdıklarım Almanya'ya ayak basmadan önce yaşadığım burjuva duygusallıklarıydı. Sonra herşey bir anda değişti. Yüzler, konuşmalar, hava, otobüsler, yollar, trenler. Bu kadar merasimden sonra artık kelimenin tam anlamıyla tek başımaydım. Gideceğim yer Berlin'e trenle bir saat uzaklıkta Franfurt Oder adlı bir şehir. Oraya nasıl gideceğim bana mail yoluyla bildirilmişti. Ancak normal şartlarda yurdışından gelen her öğrencinin yanına kendisi de öğrenci olan bir kılavuz veriliyordu. Ne var ki, bu ay Neptün Mars'a göz kırpmadığından olsa gerek, bana bir kılavuz atanamadı. Bu güzel haber ise gelmeme iki gün kala bana ulaştırıldı. Benim dışımda her gelen öğrenci havalanından "Tutor"ı tarafından alınmakta, FFO (Frankfurt Oder) şehrine kadar getirilmekte ve daha sonra odasının anahtarına kadar her işiyle uğraşılmaktaydı. Daha önceki uyrt dışı deneyimlerim sayesinde paniklemeden, rahatlıkla şehre ulaştım. Gel görki, elimde 30 kiloluk bavulla, Polonya sınırındaki bu ufak şehirde ne yapacağımı bilmez halde kalmıştım. Geçen yıl yine Erasmusla aynı yere giden bir çocuk bana bavulumu emanete bırakmamı önermişti. Oysa emanet dolaplarına benim bavulumun dörtte biri ancak sığabilirdi. İstasyondaki dönerciye yanaştım ve yarı ağlamaklı bavulumu onlara emanet edip edemeyecğimi sordum. Onlar da aslında emanet almanın yasak olduğunu ama "Türk'ün Türk'ten başka dostu olmadığı" için alacaklarını söylediler. Bana günün şartlarında hiçbir şey ifade etmeyen bir yol tarifi vererek beni tramvay durağına bıraktılar. Bir süre bekledim. Bahsettikleri tren 10 dakika gelmeyince telaşlanmaya başladım.

Çevremdekilere ingilizce olarak sorma girişimlerim başarısızlıkla sonuçlandı. Bir on dakika daha debelendikten sonra gelen ilk tramvaya atladım ve içerde ilk "Do you speak English?" lafına "yes" diyen öğrenci kılıklı kişilere kira için kontrat yaptıracağım ve anahtarımı alacağımı zannetiğim Stutentenwerk'i sordum. Yarım ağız onlar da oaraya gittiklerini söylediler. Onları takip ederek mekanı buldum ama bu sırada sağa sola sormaya devam ettim. Bu studentenwerk denilen yer ayıp olmasın diye günde 2 saat çalışan bir yer. Sonra dükkanı kapatıp gidiyor. O gün de saat 13:30 ile 15:30 arası açıktı. Benim planlarıma göre sabah uçağına binip rahatlıkla yetişmem gereken yere ancak iki sularında varabildim ve kontrat yapılan yerde 20 kişilik kuyruk olduğunu gördüm. Artık anahtarı alma umutlarımın tükendiği, geceyi sokakta geçireceğimin kesinleştiği ve bağıra bağıra ağlamaya hazırlandığım anda bir çocuk gelip "Merhaba naber" dedi. Ben de tam ağlayacaktım, sen gelince kalakaldım gibi bir cevap verdim. Onu Allah göndermiş olacak, bütün işlerimi halletmeme yardım etti. Yorgunluktan bayılmak üzereyken kontratı imzaladım. Alman kadın da halime acıdı, "çok kötü görünüyorsun yarın gel detayları anlatayım" dedi. Tabi ki çilem orda bitmiyordu. Günde 2 saatten fazla çalışmayan güzide insanlar topluluğunun "anahtar vericisi", ben saat 15:1o'da kontratı hazırlarken 20 dakika sonra gideceği bowling salonunu düşünmekteydi. Yardım meleği Mehmetcan sayesinde tramvayla 15:30'da adamın ofisinde olmayı başardım. Ama o, tramvaydan inip koşuşumuz, o adama almanca laf anlatmaya çalışmalar, hepsi kabus gibiydi. Şanslımıyım, şanssız mı? Bilemiyorum. O adamın pazartesi günkü çalışma saatleri 08:00-08:45. Burdan hesap edin.

Sonra tekrar istasyona gidip bavulumu aldık ve oturup döner yiyerek 30 kiloluk bavulumu 4 kat merdivenden çıkarabilmek için enerji topladım. Bütün bu süreç sırasında sırtımda notebook ve kitap taşıdığımı söylemiş miydim?
Evet. Yurda dönüp yaklaşık 40 dakikalık çabayla, son gücümü de tüketerek odama ulaştım. Sonrasını hatırlamıyorum.

Kabus burda bitti sanıyorsunuz ama tabi ki bitmedi.

Everybody thinks we're crazy. They're about to call the police.

2008-09-28T02:28:00.000-07:00

The Incredibles

2008-09-28T01:27:00.000-07:00

Her insan farklıdır ama bazıları biraz daha farklıdır. "Deniz yoluyla Almanya"ya gitmeme kısa bir süre kala hayatımın ritmi değişmeye başlamıştı. Sürekli arayıp soran dostlarım ve hep yanımda olan ailem, ben her karamsarlığa kapıldığımda ne kadar iyi bir şey yaptığımı bana hatırlattılar. Bıkmadılar, usanmadılar. Orda olduklarını, ne kadar uzağa gidersem gideyim farketmeyeceğini her fırsatta farklı şekillerde dile getirdiler. Kimisi ziyaretlerini sıklaştırdı, kimisi bana orada kılavuzluk edecek hediyeler aldı, kimisi binbir zahmete katlanarak eksiklerimi tamamladı, kimisi kafam artık işlemez olduğunda işlerimi yoluna koydu, kimisi sanki bir daha dönmeyecekmişim gibi hıçkırıklara boğuldu, kimisi canını dişine taktı börek yaptı , ütü yaptı, eşlik etti, kimisi arkdamdan suyla birlikte gözyaşlarını da döktü, kimisi de herkesin bana veda ettiği bir belgesel çekerek gidişimi anlattı.

Gitmeden önceki son pazar bir şeyler döndüğünü anlamıştım fakat asla böyle bir şey olabileceği aklıma gelmemişti. Pazar akşamı neyle karşılaşağımı bilmeyerek Klark Kent ile Louis Lane'in iki kat aşağıdaki evine gittim. Neredeyse herkes ordaydı. Yani bütün apartman sakinleri! Barkovizyon açılmış, davetli son birkaç kişi bekleniyordu. Ben olayı çözmeye çalışırken düğmeye çoktan basılmıştı.

"Aufwiedersein Deniz Yoluyla Almanya" isimli belgesel seyircisiyle buluştu. Oyuncularla seyirciler aynı kişilerdi. Bütün apartmandakiler bana veda ediyordu. Herkes kendine göre birkaç cümle söylemeye çalışıyordu ama aniden kamerrayı karşılarında görmüş olmanın şaşkınlığıyla ne diyeceklerini bilememişlerdi. Tolga, işi eline gitarı alıp bir türkü tutturmak da bulmuş, babanem "gez, toz, boşver dünyaya" diyerek işin içinden çıkmış, Selda, medar-ı iftiharımız demiş, babam kendisinden beklenmeyecek bir duygusallıkla gitmememi salık vermiş, Tansu benden iddiada kazandığı dondurmayı hala alamamış olmanın verdiği kuyruk acısıyla laf sokmuş, ablik limon kokulu mutfağından seslenmiş, zeynep ne diyeceğini bilememiş ve küçük kedisi kaju'nun arkasına saklanmış, Uluç bir kahkaha patlatmış, Işılay spiker edasıyla uzun uzun ilk karşılaşmamızdan bahsetmiş, Faruk beni özleyeceklerini söylemiş, annem evin boşalacağını söyleyerek hüzünlenmiş, Caner ise Aralık'taki geliş planlarından bahsetmişti. Tabi ki bu daha başlangıçtı. Cenkayla Leylanın mikrofonu sokaktakilere ve mahallenin balıkçısına kadar uzanıyordu. "Denizi seviyor musunuz?, Denizin altı çok pis diyorlar, ne düşünüyorsunuz?" gibi sorularla hem memleketimden insan manzaraları sunmuş hem de bizi bizden almıştır. Belgesel kapanışında, emniyet müdürlüğüne, sahil muhafazaya, allah muhafazaya ve deniz fenerine teşekkür etmek de tabiki unutulmamış.

Almanya'da geçireceğim aylar öncesinde bir an bile tedirgin olamadım. Yanımda bu kadar insan varken zaten bu mümkün değildi. Bu kararın ödülü de buymuş demek ki. Bedel ödemeye başlamadan bu kadar güzellik yaşamam, burda yaşadığım onca zorluğun üstesinden gelmemde ve umutsuzluğa kapılmamamda bana çok yardımcı oldu.

Gidişimi bu kadar eğlenceli, coşkulu ve değerli hale getiren herkes iyi ki varlar.

Keşfetmenin Bedeli

2008-09-27T12:43:00.000-07:00

Çok ağladım. Öyle ki iç organlarım titredi. Oysa ki bu kendin olma yolunda geçilmesi gereken basit aşamalardan biri. Pasaport kontrolünden geçerken artık hıçkırıklarıma hakim olmak da iyice zorlaşmıştı. Sabahın yedisinde, uykusuz bir gecenin ardından bilinmeyene doğru gidiyordum. Arkamda annem, babam ve Burcu'nun avutamamaktan kaynaklı çaresiz gözleri. Ne kadar herşeyi önceden ayarlarsanız ayarlayın, işler yine bambaşka şekillerde yürüyecektir. Ve ne kadar hayıflanırsanız hayıflanın, herşey geçecektir. Hayat bile...

Ama yine de çok ağladım. Saçlarımın permalı olmasına da aldırmadım. Midemin bulantısı durmadı. Havalimanına sığamadım. Kaç defa tuvalete gittim. Yine de vücut sıvılarımın normal bir tempoda dolaşmasını sağlayamadım. Bütün bunlar, orada tadacağım bambaşka yemeklerin, odamın sabahları üzerine sis çöken orman manzarasının, kendini dinlemene izin veren küçük bir Avrupa şehrinde yaşamanın, yepyeni insanlarla tanışmanın gülüşmenin, sohbetlerin ve daha nicesinin bedeli.

Kalkıp gidebilmenin verdiği cesaret ve dinginlik, tek başına başarmanın tadı gibi insana yaşadığı hissettiren ruh halleri ve duygular ancak rutini bozmayı göze alabilenlerin olacaktır. O zaman ben de "mineral wasser"imi bu cesareti gösterebilenlere kaldırıyorum.

Erasmus Chronicles

2008-09-27T02:08:00.000-07:00

Bu blog sadece basit bir erasmus günlüğü değil. Bir karar veriş sürecini, onun sancılarını, ödüllerini, öncesini, sonrasını, ötesini, berisini dile getirmek için yazıyorum. Her ne kadar 5 buçuk ay gibi kısa bir süreliğine gitmiş olsam da, her gun bir çok insanla yazılı, sözlü ve görüntülü olarak konuşabilsem de, durumu sanki abartıyor gibi görünsem de; bu benim ilk uzun süreli yurtdışı deneyimim. Kendi yaşadıklarımı önce kendime sonra da size aktarmak istiyorum.

Bazı hikayeler yazıldıkça oluşur, bazıları oluştukça yazıya dökülür. Benimki her ikisiden de izler taşıyacak. Uslanmaz melankolikliğim ve romantikliğim sayesinde farklı bir gözlük takarak, hem gözlemlerimi hem de kendi deneyimlerimi yazmaya çalışacağım. Eğer bunu da yapmaya üşenirsem (17 yaşımda geldi bu üşengeçlik) burada yaşadığım onca "anlatmaya değer" anı, yanlışlıkla düşürülmüş, dehlizlerden kanalizasyona yuvarlanan bir anahtar gibi yok olup gidecek.

Evet itiraf ediyorum. Bu biraz da otobiyografik bir edebiyat denemesi. Erasmus bahane! Ama elimde şimdilik bu var.

Hokkabazın şapkasının derinliklerine doğru yol alıyorum. Oralarda ne var, henüz ben de bilmiyorum.

Don't neglect the diary

2008-09-02T14:12:00.000-07:00